Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

Κώστας Καρυωτάκης (Έξι οπτικοποιημένα ποιήματα)












Κώστας Καρυωτάκης
(1896-1928)



Εξι  οπτικοποιημένα ποιήματα
( Ελεγεία και Σάτιρες - 1927)


(Ο πόνος του ανθρώπου και τών πραμάτων - 1919 )




«Θέλω ν φύγω πι ...»
«Ο Μιχαλιός»
«Ιδανικοί αυτόχειρες»
«Το χιόνι»


«Θάλασσα»







Μουσική:
Γιάννης Δρόλαπας
Άβατον - Ύδωρ & Αήρ

artrwork-οπτικοποίηση:
Θανάσης Πάνου

















Θέλω ν φύγω πι π δ, θέλω ν φύγω πέρα,
σ κάποιο τόπο γνώριστο κα νέο,
θέλω ν γίνω μία χρυσ σκόνη μς στν αθέρα,
πλ στοιχεο, λεύθερο, γενναο.
Σν νειρο ν φαίνονται παλ κα ν μιλονε
ως τν ψυχ τ πράγματα το κόσμου,
ραα νά ναι τ πρόσωπα κα ν χαμογελονε,
ραος κόμη διος αυτός μου.
Σκοτάδι τόσο κε μπορε ν μν πάρχει, θεέ μου,
στ νύχτα, στν πόγνωση τν τόπων,
στ φοβερ στερέωμα, στν ρυγ το νέμου,
στ βλέμματα, στ λόγια τν νθρώπων.
Ν μν πάρχει τίποτε, τίποτε πιά,
μ λίγη χαρ κα κανοποίησις ν μένει,
κι λοι ν λένε τάχα πς χουν γι πάντα φύγει,
λοι πς εναι τάχα πεθαμένοι.
Μουσική:
Γιάννης Δρόλαπας

artrwork-οπτικοποίηση:
Θανάσης Πάνου




Video 1







video 2






Μουσική:
Άβατον - Ύδωρ & Αήρ
Το Ύδωρ & Αήρ ανήκει στο Άλμπουμ Κόσμον (2001)
artrwork-οπτικοποίηση:
Θανάσης Πάνου
-ελεύθερη διανομή-
-εκπαιδευτική πύλη














«Ο Μιχαλιός»

Συλλογή:
ΕΛΕΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΡΕΣ



Ούτε γαλούχηση με υψηλά ιδανικά ούτε ηρωικός στόμφος ούτε καν εξύμνηση μιας ιστορικής μάχης για την Πατρίδα. Μια φωνή της ανθρώπινης τραγικότητας είναι ο Μιχαλιός. Μια αιχμηρή ψηλάφηση του φόβου ενός κατά ανάγκη μαχητή, ρεαλιστικά, χωρίς λογοτεχνικό χρυσοποίκιλτο μανδύα.
Ο Καρυωτάκης με το Μιχαλιό, δε μιλά παρά για όσα η κοινωνία των παρελάσεων αποσιωπά. Γι αυτό και ως ο πιο αντιιδεολογικός ποιητής του ελληνικού κόσμου είναι αγαπητός και αθάνατος ή έστω ειρωνικά όπως θα έλεγε, με το ένα ποδάρι απέξω από τον λάκκο.



Θανάσης Πάνου








«Ο Μιχαλιός»


Το Μιχαλιό τον πήρανε στρατιώτη.
Καμαρωτά ξεκίνησε κι ωραία
με το Μαρή και με τον Παναγιώτη.
Δε μπόρεσε να μάθει καν το «επ’ ώμου».
Όλο εμουρμούριζε: «Κυρ Δεκανέα,
άσε με να γυρίσω στο χωριό μου».
Τον άλλο χρόνο, στο νοσοκομείο,
αμίλητος τον ουρανό κοιτούσε.
Εκάρφωνε πέρα, σ’ ένα σημείο,
το βλέμμα του νοσταλγικό και πράο,
σα να ’λεγε, σα να παρακαλούσε:
«Αφήστε με στο σπίτι μου να πάω».
Κι ο Μιχαλιός επέθανε στρατιώτης.
Τον ξεπροβόδισαν κάτι φαντάροι,
μαζί τους ο Μαρής κι ο Παναγιώτης.
Απάνω του σκεπάστηκεν ο λάκκος,
μα του άφησαν απέξω το ποδάρι:
Ήταν λίγο μακρύς ο φουκαράκος.



Μουσική:
Γιάννης Δρόλαπας


artrwork-οπτικοποίηση:
Θανάσης Πάνου




Video 3



























«Ιδανικοί αυτόχειρες»
( Ελεγεία και Σάτιρες - 1927)





Γυρίζουν τ κλειδ στν πόρτα, παίρνουν
τ παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,
διαβάζουν συχα, κι πειτα σέρνουν
γι τελευταία φορ τ βήματά τους.

ταν ζωή τους, λένε, τραγδία.
Θεέ μου, τ φρικτ γέλιο τν νθρώπων,
τ δάκρυα, ιδρώς, νοσταλγία
τν ορανν, ρημι τν τόπων.

Στέκονται στ παράθυρο, κοιτνε
τ δέντρα, τ παιδιά, πέρα τ φύση,
τος μαρμαράδες πο σφυροκοπνε,
τν λιο πο γι πάντα θέλει δύσει.

λα τελείωσαν. Τ σημείωμα νά το,
σύντομο, πλό, βαθύ, καθς ταιριάζει,
διαφορία, συγχώρηση γεμάτο
γι κενον πο θ κλαίει κα θ διαβάζει.

Βλέπουν τν καθρέφτη, βλέπουν τν ρα,
ρωτον ν εναι τρέλα τάχα λάθος,
«λα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,
πς θ᾿ ναβάλουν βέβαιοι κατ βάθος.








Μουσική :
Γιάννης Δρόλαπας
οπτικοποίηση:
Θανάσης Πάνου



Video 4




















\



«Το χιόνι»


Το μπερντέ παραμερίζοντας τ’ άσπρο βλέπω εκεί σεντόνι
να σκεπάζει όλα τα πράγματα, δρόμους, σπίτια, δένδρα, φύλλα.
Πόσο βλέπω μ’ ευχαρίστηση μαζεμένη τόση ασπρίλα.

Όμως, κοίτα, τουρτουρίζοντας το κορίτσι εκείνο τρέχει.
Τώρα στάθηκε στην πόρτα μας, ψωμί λέει πως δεν έχει,
πως κρυώνει, πως επάγωσε…

Έλα μέσα κοριτσάκι,
το τραπέζι μας εστρώθηκε κι αναμμένο είναι το τζάκι!



















video 5










 «Θάλασσα»

(Ο πόνος του ανθρώπου και τών πραμάτων - 1919 )



Τα σύννεφα γιγάντικα φαντάζουν κι ασημένια
στον μολυβένιο ουρανό
σαν τα χτυπά του ήλιου το φως' σαν τα χτυπά ο αγέρας
φεύγουνε πίσω απ' το βουνό.

Κι είναι θεριό η θάλασσα. Το παρδαλό της χρώμα
δίνει της - μπλάβο εκεί μακρυά, 
πιο δώθε ανοιχτοπράσινο κι ακόμα δώθε γκρίζο-
κάποια παράξενη θωριά.

Τα κύματα τα πράσινα, τα γκρίζα και τα μπλάβα,
πέρα, απ' του πελάου τα φαρδιά,
τα φέρνει ρήγας ο βοριάς, μπατσίζουνε τα βράχια,
μπατσίζουνε την αμμουδιά.

Τις βάρκες τις ψαρόβαρκες ο φόβος κυβερνήτης
μες στο λιμάνι τις κρατεί'
μα η σκέψη μου όλο σέρνεται στα γαλανά τα πλάτια
μ' ένα χρυσόνειρο δετή.

Σα γλάρος μαυροφτέρουγος πετά η ψυχή μου, σμίγει
με την ψυχούλα του νερού
και τήνε πάει ο άνεμος και τήνε πάει το κύμα
κι είναι παιχνίδι του καιρού.

Κι ενώ πονώ τον πόνο σου και πάω προς το βυθό σου
και χάνομαι με τον αφρό,
ύστερα, στο γαλήνεμα, την ηλιακή χαρά σου,
θάλασσα, δεν θαν τη χαρώ.



Μουσική
Γιάννης  Δρόλαπας
 Δεκέμβριος 2014
….
Οπτικοποίηση

Θανάσης Πάνου






video 6