Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Ο ΣΩΤΗΡΑΣ







Ο Savior μπορούσε να πιάνει αναμμένα κάρβουνα να γίνεται αόρατος ή να ταλαντεύεται ανάμεσα στη λογική και τη μαγεία. Είχε το χάρισμα των θαυμάτων και με το πάνοπλο μυαλό του έκανε να πέφτουν από τον ουρανό φρεσκοκομμένες γαρδένιες. Όταν οι βαριές αναποδιές σα νάταν κολλημένες πλήγωναν τα σώματα, λέγεται πως μπορούσε να τις αποβάλει με το δικό του αλφάβητο. Ακόμη λέγεται πως εξόρκιζε τις πόρνες και τη νοσηρή ηθική και πως τεράστια σκυλιά έστελνε τους κάπηλους των ιδεών να ξεσχίζουν. Ο Savior μάλιστα χόρευε χέρι με χέρι με τους εχθρούς και έπεφτε μαζί τους στα βρομόνερα που μόνο αυτός ήξερε να επιπλέει.
Για κάποιο λόγο ενώ όλα θα μπορούσαν να είναι τόσο όμορφα και απλά, καρατομήθηκαν βάρβαρα από την κατάντια της δημοκρατίας. Πρώτο θύμα της υπήρξε ο Savior, κι ας έβαζε μπροστά του σαν ασπίδα ιερή, της κάλπης πάντα την επιταγή.
Ώσπου στα χρόνια τα πικρά της κακοπάθειας ξεπήδησε ψήφος από μέσα της, λαχνός βάρβαρος θρεμμένος από τον φόβο, μίσος που φώναζε και ορκιζόταν από καιρό, σωτήρας ιδανικός ότι είναι.
Μετά τον έσφαξε τον έφαγε και άταφο τον άφησε,  γυμνό με την ασπίδα και ας ήταν το ίδιο αίμα.





 Άνθρωποι που πέταξαν μαζί του στων δένδρων τις κορυφές πιασμένοι από τα μαλλιά του μαρτυρούν ότι πέθανε λέγοντας πως μύριζε τις ευωδίες του Παραδείσου ενώ καυτηρίαζε το ένα σάπιο πόδι της πατρίδας.
Θαταν βολικό να απορρίψουμε την ύπαρξη του Savior σαν ένα μάτσο ψέματα αλλά τα κατορθώματα του είχαν για μάρτυρες εκλεγμένους βασιλιάδες και καθοδηγητές γιαυτό τον ανακηρύξαμε σε άγιο μπας και σωθεί η χώρα. Άλλωστε η σωτηρία από τους έξωθεν σωτήρες μας δίδαξαν πως θάρθει ή από την αιώνια λαχτάρα της νεκρανάστασης ενός κάποιου ξενόγλωσσου Savior.

Και αυτή την κρίσιμη στιγμή της προσευχής, εκεί κατάχαμα πεσμένος είδα για πρώτη μου φορά γυμνή την ιδεολογία που ασπάζομαι, πρόταση αδύναμη, ρηχή να ίσταται μπροστά σε κάθε φραντζόλα από ψωμί, γυμνή και ξαφνιασμένη από την αιτία την απλή για όλες τις ανθρώπινες διαμάχες. Στο τέλος με έπιασε από το αυτί και με έσυρε ανάποδα στο κύκλο της μέσα σε μια πυκνή ομίχλη και έγινε ψαλίδι αιχμηρό και εγώ που είχα φθαρεί από την πολύ την χρήση της μια αδύνατη κουκίδα που αδυνατίζει όλο και περισσότερο στη κάθε λιτανεία της.


























Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Η ρουφήχτρα του κλεμμένου κάλλους






Μπήκα πρώτος, χαράματα στο μουσείο.
Με τρόπο αληθινά οικείο με πλησίασε ο άσχημος-μα πολύ άσχημος-διευθυντής και ζητώντας συγνώμη, έγειρε τους ώμους μπροστά και έτεινε το σπασμένο σε γύψο χέρι του λυπημένος.
Δυστυχώς κύριε, όλα τα αγάλματα σήμερα είναι με χέρια σπασμένα…σε γύψο. Είπε.
Και όλες αυτές οι μαλακίες για τέλεια συντήρηση που διαφημίζεται με το πανάκριβο εισιτήριο; Ρώτησα.
Ήταν πανσέληνος χθες βράδυ, κύριε. Απάντησε. Όχι η ματωμένη πανσέληνος αλλά η ακόμα πιο σπάνια, η χλωμή, η ρουφήχτρα του κλεμμένου κάλλους. Και αυτό δυστυχώς επηρεάζει πιο πολύ τα αγάλματα μουσείου. Και αν δεν το γνωρίζεται, το σεληνόφως τέτοια βράδια δεν κολακεύει, μονάχα εκπορνεύει και δεν δίνει καμιά δεκάρα για την ομορφιά ακόμα και των αγαλμάτινων μορφών, από όσο μακριά και αν έχουν μεταφερθεί. Χλωμό σαν κασέρι φωτίζει, εξερευνά και μετά ρουφάει ό,τι κάλλος υπάρχει και κοσκινίσθηκε σαν λάφυρο. Δεν το γνωρίζουν βέβαια αυτό πολλοί, γιατί η ρουφήχτρα αυτή καταπίνει μόνο κλεμμένο κάλλος.
Κοίταξα γύρω. Οι προβολείς λες ότι είχαν εστιάσει στα γύψινα χέρια.
Μα και ο Άτλαντας; ο αρχηγός των Τιτανιδών, ο Άτλαντας κουλός;
Ναι, μη ξεχνάτε ότι και αυτός, ο δυνατότερος και επιδεξιότερος όλων, γλίστρησε και έπεσε στην παρακείμενη θάλασσα, την Ατλαντίδα, σπάζοντας το χέρι του μια τέτοια βραδιά ρουφήχτρας πανσελήνου.
Ναι, βέβαια…η θάλασσα. Άμπωτις και πλυμυρις πάνω στο άγριο πέτρωμα από το κλεμμένο παρελθόν, παγώνει και πέφτουν εύκολα όλα… Δεν ήξερα τι άλλο να πω.

Έφυγα, ταξίδεψα πολύ με την σκέψη μου στα λόγια του διευθυντή του Αγγλικού μουσείου και ακόμα και όταν έφτασα στην πατρίδα μου, δεν είχα εξηγήσει, πως είχε σπάσει το χέρι του και αυτός.



























Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

✔ Νέο ανοικτό e-book «The Rainbow of the night» – Καταμεσής σε λιγόστιχα υπερβολών- Εικαστικό & Ποιητικό λεύκωμα του Θανάση Πάνου





Είδος: Εικαστικό & Ποιητικό λεύκωμα
Ψηφιακή έκδοση
Άδεια διανομής:
Ελεύθερη διάθεση από τον συγγραφέα
Σελίδες: 72
Έτος έκδοσης: 2017








Περιγραφή:
Το λεύκωμα «The rainbow of the night” περιλαμβάνει έργα που δημιουργήθηκαν «εκ του σκότους.» Με βάση το απόλυτο μαύρο ως αρχή και από την παλέτα του ουράνιου τόξου, τα χρώματα, άλλοτε ψυχρά-βαθιά ντροπαλά και άλλοτε φωτεινά-κυρίαρχα ως εκρήξεις, να διαμορφώνουν το θέμα του έργου. Από την άποψη του πειραματισμού, η δημιουργία είναι ένα εξερευνητικό ταξίδι που απαιτεί να ξανοιχτεί η νόηση και η συναίσθηση, σε θάλασσες απάνεμες αλλά και φουρτουνιασμένες. Παράλληλα φαινόμενα ορμώμενα «εκ του σκότους» βέβαια, υπάρχουν σε όλες τις εκφάνσεις της δημιουργίας και μας καλούν χωρίς προκαταλήψεις να απολαύσουμε τις τολμηρές αρμονίες τους.
Το ενδιαφέρον και ταυτόχρονα περίεργο για την τέχνη είναι πως τα κριτήρια αξιολόγησης για την αισθητική αξία της δημιουργίας, διαφέρουν ως υποκειμενικές αναγνώσεις. Όλοι λατρεύουμε την ομορφιά και την αισθητική της απεικόνιση ή της περιγραφής, είτε ως εικόνα, ως ήχο, ως κίνηση, είτε ως ποιητικό λογοτεχνικό λόγο, αλλά δεν πρέπει να απορρίπτουμε με ευκολία όπως συνήθως γίνεται, λιγότερα θελκτικά θέματα. Η αποστροφή και η απόρριψη δεν επιτρέπει στον θεατή ή αναγνώστη να νοιώσει την τρομερή ειλικρίνεια της φύσης, της ζωής ή του εσωτερικού κόσμου του όντος. Η αισθητική απόλαυση και η τέρψη από την ομορφιά ενός πίνακα για παράδειγμα, είναι άσχετη με την αλήθεια, την ειλικρίνεια αλλά και την εσωτερική ομορφιά του θέματός του. Ο μουσικός για να πετύχει την ηχητική εντύπωση που επιδιώκει, μπορεί να χρησιμοποιήσει ακόμη και μια σκληρή παράφωνη νότα, που στην αρχή προκαλεί αισθητικό βραχυκύκλωμα «Ο σύγχρονος καλλιτέχνης βρίσκει την ενοποίηση της καλλιτεχνικής του προσωπικότητας ανταποκρινόμενος και στην πρόκληση του σκότους» όπως έχει αναφερθεί ορθώς.






Ειδικά στον σουρεαλισμό-υπερρεαλισμό η όραση του δημιουργού ως επάνω από τα φαινόμενα απελευθερώνεται από τους διαχωρισμούς που ισχύουν στην πραγματικότητα. Το ωραίο και το άσχημο δεν εξυπηρετούν την ευδαιμονία-κάλλος και τον φόβο-ασχήμια. Χρησιμοποιούνται το ίδιο σαν εργαλεία ώστε το αποτέλεσμα να μην είναι πλαδαρό και να χαϊδεύει τις αισθήσεις αλλά αντίθετα, να είναι ένα χαστούκι που αιματώνει τον εγκέφαλο και τον ωθεί σε αλληλεπίδραση.




























Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

GIF. A Haiku from artwork.





GIF-Art Minimal- Cinemagraph

«Ο ποιητικός χώρος εκτός του λόγου, μπορεί να εκφραστεί τόσο με το χρώμα, 
το οποίο δύναται να «προχωρεί» ή να «βαθαίνει» όσο και με το σχήμα, 
έτσι ώστε να μετατρέπεται σε ένα «ον που κυματίζει στον αέρα»»







Ο συνδυασμός Παραδοσιακών τεχνικών (φωτογραφίας, ζωγραφικής, κίνησης, μέσα σε ένα ηχητικό περιβάλλον) με την ψηφιακή τέχνη δημιουργεί νέες συναρπαστικές δυνατότητες.
Όσο πιο ανοικτό «βλέμμα» έχει ο δημιουργός και ως προς τα άλλα είδη εικαστικής, ηχητικής, κινητικής και γραπτής δημιουργίας τόσο πιο ουσιαστικά πλησιάζει το κέντρο της έκφρασης που ως ενιαίο σύνολο των ανθρώπινων αισθημάτων, προσφέρει διαφορετικούς βαθμούς προσέγγισης.
Ανεξάρτητα από το αν είναι κάποιος επαγγελματίας σχεδιαστής, φωτογράφος ή απλά ένας ερασιτέχνης, έχει την δυνατότητα μέσω της ψηφιακής φωτογραφικής μηχανής ή το κινητό τηλέφωνο, όπως το iPhone, και με το Adobe Photoshop ή άλλο λογισμικό επεξεργασίας φωτογραφιών, να συνδυάσει εικόνες σε διαδοχική κινούμενη σειρά.








Αυτό το μέρος της μεταλλαγής της στατικής ζωγραφικής σε εικαστική αφήγηση μέσω των GIF (Graphics Interchange Format)  τεχνικών, αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον εικαστικό πείραμα.
Με μια μερικώς κινούμενη φωτογραφία (Cinemagraph, συχνά σε μορφή gif) δημιουργείται η δυνατότητα σκηνοθεσίας μιας bonsai ιστορίας, πάνω στην σκηνή του στημένου κάδρου. Σε μια σταθερή εικόνα ενός έργου που έχει γεννηθεί με παραδοσιακά μέσα, μέσω της κίνησης, δημιουργούνται νέες εκφραστικές δυνατότητες.
Έτσι πάνω στον χώρο του καμβά, η συνύπαρξη, χρώματος, σχεδίου, κίνησης και της νέας διάστασης του χώρου που προσδίδει η τοποθέτηση των κινούμενων φορμών, δίνει νέες διαστάσεις στο έργο τονίζοντας στοιχεία του,  ένα σημαντικό στιγμιότυπο, ή χτίζοντας πάνω του μια ιστορία.






Αυτή η «ανάγλυφη απεικόνιση», αποδίδει μια νέα υποκειμενική αισθητική αντίληψη του δημιουργού, μια «ποιητική εικόνα» που απευθύνεται «ακαριαία» στις άμεσες οπτικές και συγκινησιακές ανάγκες μέσω της επανάληψης, ως Art Minimal ή τέχνη του ελάχιστου.
 Σήμερα, ειδικά διαμορφωμένοι χώροι σε όλο τον κόσμο, φιλοξενούν πολυμεσικές εγκαταστάσεις στις οποίες ο δημιουργός συνδυάζει με οπτικά ερεθίσματα την εικόνα, τον λόγο, την κίνηση, τη μουσική και γενικά τον ήχο, με την εικαστική πλέον χρήση της τεχνολογίας, αυτό που ανέφερε ο Ξενάκης, με τον όρο «πολύτοπα» (Ο όρος έχει και μαθηματική σημασία, λειτουργώντας ως αναφορά στα πολύτοπα της ευκλείδειας γεωμετρίας)





 Άλλωστε και αυτή η δυνατότητα μέσα από τις σύγχρονες τεχνολογικές εφαρμογές, ρέει και αποκαλύπτει, διαβρώνει και καυτηριάζει, παιχνιδίζει με τα αισθήματα και τη λογική, το παράλογο και το παράδοξο, αλλά και  και ως «εύκολος στολισμός»  δημιουργεί νέους προβληματισμούς.








Όταν αφετηρία είναι η ποίηση ως ο αμεσότερος τρόπος μετάδοσης ενός μηνύματος και οι εκφραστικές δυνατότητες της μουσικής και της εικόνας χρησιμοποιούνται αντιστικτικά, αλληλοεπιδρούν στην δημιουργία ενός σύνθετου θεάματος-ακροάματος και το αποτέλεσμα παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ο συγκερασμός αυτός διδάσκεται με ειδικό τρόπο και στα μαθήματα για τεχνικές ενεργοποίησης της φαντασίας. Η εικαστική τέχνη στην εικο-ποιηση, οπτικοποίηση, καλείται όχι να μεταλλάξει (transposer) την ποιητική υφή σε εικαστική, αλλά να προσφέρει και νέες μορφές αισθητικών συγκινήσεων.
Με την ουσιαστική αξιοποίηση της τεχνολογίας, η σύντηξη του ποιητικού λόγου, όπως και η συστέγασή του τόσο με την ζωγραφική, τη φωτογραφία και το ηχητικό περιβάλλον στοχεύει σε μια πρωτότυπη και πολύμορφη επικοινωνία με το κοινό. Αναμφίβολα κάθε έργο τέχνης περιγράφει τα τοπία της ψυχής των δημιουργών και δέχεται βέβαια ποικίλες ερμηνείες, ερμηνείες ανάλογες με τη διάθεση και τον ψυχισμό του ακροατή-αναγνώστη. Οι αναγνώστες-ακροατές μπορούν να ανακαλύψουν αρκετά κλειδιά για την αποκωδικοποίηση των συμβόλων και των δύσκολων-υψηλών εννοιών-και από αυτή την άποψη η οπτικοποίηση επιτρέπει να πλησιάσουν τον ποιητικό λόγο και οι μη «επαΐοντες» με την ποίηση. Αποτελεί έτσι και ένα σπουδαίο εκπαιδευτικό εργαλείο το οποίο μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά στην προσέγγιση της ποίησης και λογοτεχνίας από τους μαθητές και μάλιστα με τη δική τους συμμετοχή-δημιουργία, με ζωγραφική, φωτογραφία μουσική και αφήγηση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης ότι μέσα από αυτόν τον διάλογο που ανοίγει ο δημιουργός, άλλοτε αντιπαραθέτοντας και άλλοτε βυθίζοντας το εγώ του στις πραγματικότητες αποκαλύπτει τα μορφικά στοιχεία και τις σχέσεις με ότι τον περιβάλλει συνδυάζοντάς τα με το χωροχρονικό πλαίσιο της γραφής.



«Atelier dead ideas»




Άλλωστε αυτή η προσπάθεια μέσα από τις σύγχρονες τεχνολογικές εφαρμογές, ρέει και αποκαλύπτει, διαβρώνει και καυτηριάζει, παιχνιδίζει με τα αισθήματα και τη λογική, το παράλογο και το παράδοξο και ως νοητικό οπλοστάσιο μπορεί να εκραγεί διαλύοντας και τον ίδιο τον δημιουργό ή καλύτερα τον οπτικο-ποιητή που δεν θα ιχνηλατήσει με ιερότητα το ποιητικό μονοπάτι.























«Pharmaceutical industry»
















































































































































Graphics Interchange Format












Γραφικά υπολογιστών.
(Βικιπαίδεια)






Graphics Interchange Format (GIF) ονομάζεται μέθοδος συμπίεσης ή/και κωδικοποίησης γραφικών στους υπολογιστές, καθώς και ο αντίστοιχος τύπος αρχείου (μορφότυπο) εικόνας που παράγεται μέσω αυτής. Αναπτύχθηκε από την αμερικανική εταιρεία CompuServe και παρουσιάστηκε το 1987. Για αρκετά χρόνια ήταν ο πλέον διαδεδομένος τύπος γραφικών. Διακρίνονται δύο εκδόσεις αρχείων GIF: η αρχική έκδοση GIF87a του 1987 και η νεότερη βελτιωμένη έκδοση GIF89a που παρουσιάστηκε τον Ιούλιο του 1989. Υποστηρίζει μέχρι 256 χρώματα, με 1-8 bits ανά pixel, καθώς και δυνατότητα αποθήκευσης πολλαπλών εικόνων στο ίδιο αρχείο. Η συμπίεση εικόνων GIF γίνεται με χρήση του αλγορίθμου Lempel-Ziv-Welch (LZW). Το γεγονός πως η συγκεκριμένη μέθοδος αποτελούσε μέχρι το 2003/4 ευρεσιτεχνία κατοχυρωμένη τελικά στην εταιρεία Unisys, αποτέλεσε αιτία νομικής διαμάχης της με την CompuServ, όταν από το 1994 η Unisys απαιτούσε αμοιβή για τη χορήγηση άδειας στη χρήση αρχείων GIF.





PNG

Portable Network Graphics (PNG) σχεδιάστηκε ως υποκατάστατο για τη μορφή GIF, προκειμένου να αποφευχθεί πιθανή παραβίαση των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας Unisys »για την τεχνική συμπίεσης LZW. [28] PNG προσφέρει καλύτερη συμπίεση και περισσότερα χαρακτηριστικά από ό, τι GIF, [40] animation είναι η μόνη σημαντική εξαίρεση. PNG είναι πιο κατάλληλη από GIF σε περιπτώσεις όπου η αληθινή-έγχρωμη απεικόνιση και τη διαφάνεια άλφα απαιτούνται.







The Graphics Interchange Format (better known by its acronym GIF /ˈdʒɪf/ jif or /ˈɡɪf/ ghif) is a bitmap image format that was developed by US-based software writer Steve Wilhite while working at the internet service provider CompuServe in 1987[1] and has since come into widespread usage on the World Wide Web due to its wide support and portability.
The format supports up to 8 bits per pixel for each image, allowing a single image to reference its own palette of up to 256 different colors chosen from the 24-bit RGB color space. It also supports animations and allows a separate palette of up to 256 colors for each frame. These palette limitations make the GIF format less suitable for reproducing color photographs and other images with continuous color, but it is well-suited for simpler images such as graphics or logos with solid areas of color.


GIF images are compressed using the Lempel–Ziv–Welch (LZW) lossless data compression technique to reduce the file size without degrading the visual quality. This compression technique was patented in 1985. Controversy over the licensing agreement between the software patent holder, Unisys, and CompuServe in 1994 spurred the development of the Portable Network Graphics (PNG) standard. By 2004 all the relevant patents had expired.