Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2018

“Σώβρακα και κιλότες Χριστουγέννων”








Οι παλαιοί νοικοκυραίοι τα Χριστούγεννα έκαναν διάφορες διορθωτικές κινήσεις κυρίως υγιεινής.
Είτε για τους φτωχούς που πλενόντουσαν με τις κατσαρόλες στις οποίες και ζέσταιναν το νερό, είτε για τους πλούσιους που πλένονταν σε μαρμάρινα λουτρά, όλοι για να ξεβρομίσουν εξωτερικά και για ότι νόμιζαν εσωτερικά , εκτός το στειλιάρι-το κόπανο κατά πως τον έλεγαν- έκαναν και την προσευχή τους.
Σε πιο παλαιά περίοδο μάλιστα-προ Χριστιανικής χρονολόγησης-μπορεί όλοι να ήσαν-κατά πως λένε-ειδωλολάτρες αλλά ξεφάντωναν πιο πολύ στην αλλαγή του χρόνου και σε αυτόν ακριβώς τον τόπο, οι πρόγονοί μας ανακάλυψαν τα σώβρακα και τις κιλότες.
Φυσικά φορούσαν και άλλοι λαοί εσώρουχα, όπως στην Λαπωνία όπου οι γυναίκες ανακάλυψαν το στρινγκάκι, αλλά και εδώ υπάρχει η μεγάλη φιλοσοφική διαφορά.
Στην Αρχαία Ελλάδα, η ηθικό-ιδεολογική και φιλοσοφική θεώρηση για την καθαριότητα παρουσίαζε ξεκάθαρα τα πράγματα ακόμα και μέσα από την μυθολογία.
Η καθαριότητα είναι πρόσωπο, η ποίηση του υπέρτατου έρωτα, κόρη του Πάλλοντα και αδελφή του ύδατος Ζήλου, της λίμνης και του ποταμού. Την τιμούσε ιδιαίτερα ο Δίας που την είχε κοντά του καθώς και τον αδελφό της, που προστάτευε τα ερωτικά όργανα (προσωποποίηση της δύναμης της νέας χρονιάς)
Η καθαριότητα (η οποία είναι βουβό πρόσωπο) παρακολουθεί ως εκπρόσωπος της Ηρας, όλο τον χρόνο, αν πράγματι σέβονται οι θνητοί το ερωτικό αυτό δώρο μέσα στα σκέλια τους.
Στον Ακροκόρινθο η καθαριότητα λατρευόταν στο ίδιο ιερό μαζί με την ανάγκη, αδελφή της Λαΐδας και της ερωτικής επιθυμίας, γυναίκα του νέου έτους και μητέρα της Ειμαρμένης.
Κατά τα άλλα, στη γιορτή της Αποκριάς ορισμένοι μεταμφιεσμένοι σε σατύρους ξεβράκωτους, ανεβασμένοι πάνω σε άμαξες, πείραζαν με βωμολοχίες όσους συναντούσαν και προσπαθούσαν να τους πάρουν τα εσώρουχα που έκρυβαν ότι πιο ωραίο και ουσιαστικό έπρεπε να χρησιμοποιούν όλη την χρονιά.
Οι αποκριάτικες εκδηλώσεις επίσης, ήταν συνδεδεμένες με τα ανθεστήρια, γιορτή αφιερωμένη στο Διόνυσο. Κατά την πρώτη μέρα, γνωστή ως Πυθοίγια, οι Αθηναίοι άνοιγαν τα πιθάρια με το νέο κρασί τους και έπιναν ως να τα κάνουν επάνω τους και αυτό δεν ήταν καθόλου μιαρό.  
Φυσικά, μετά, όπως και στα έθιμα των ινδιάνων αλλά και της «νέας ηπείρου», έπρεπε και πάλι να εγκαταλείψουν το φωτεινό και ζεστό κόσμο των ζωντανών και με τα λάφυρά τους να επιστρέψουν στα σκοτεινά και πονηρά λημέρια των σκιών.
Στην μετά Χριστιανικής χρονολόγησης εποχή μας, σε διάφορες περιοχές ακόμη και σήμερα πιστεύουν ότι όπως ο Άι-Βασίλης έτσι και τα πνεύματα που χρησιμοποιούν τις καπνοδόχους μας, δεν είναι πονηρά δαιμόνια, αλλά έρχονται να δουν, αν το σπίτι και τα εσώρουχά μας είναι καθαρά και αν όχι, τιμωρούν τους τεμπέληδες νοικοκύρηδες…κατουρώντας τη φωτιά για να τη σβήσουν και κλέβουν όλα τα εσώρουχα.
Οι κοινωνικό-πολιτικές ιδεολογίες του σήμερα όμως, καλλιεργούν την τρομολαγνεία και την σημερινή εξουσία της παγκοσμιοποίησης, που στηρίζεται στο ρητό «Κράτα το λαό χεσμένο, μόνο έτσι κατορθώνεις τη σωτηρία της εξουσίας σου»
ή απλά κάνε μόδα στον λαό, νάιλον εσώρουχα με κινέζικη προέλευση ή γρήγορης φθοράς, κάτι ας πούμε σαν τα Χριστουγεννιάτικα δώρα των πολιτικών, κιλότες στα Εξάρχεια.














Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΧΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΚΑΡ








Όπως οδηγούσε κοίταξε τη σύντροφό του.
-Κλαίς;
Τα πράσινα μάτια της ήταν μισόκλειστα και η βροχή που κυλούσε στα μάγουλά της έδινε την εντύπωση ότι έκλαιγε. Ίσως και να έκλαιγε πράγματι. Το πρόσωπό της ήταν ήρεμο, αλλά τα μάγουλά της ήταν κατάχλωμα από τον εσωτερικό πόνο. Συνέχισε να οδηγεί το τζιπάκι πάνω στο μισοσβησμένο χωματόδρομο ενώ γύρω τους δεν υπήρχε παρά ένα παράξενο λυκόφως, που δημιουργούσε το φώς των προβολέων καθώς σκεπαζόταν από το πυκνό πέπλο της σκόνης.
Τώρα, μετά από 150 χιλιόμετρα και αρκετές στροφές, ο δρόμος κατευθυνόταν για δύο χιλιόμετρα προς τα δυτικά, στο μέρος που είχαν γνωριστεί στις διακοπές τους, πριν δέκα ολόκληρα χρόνια. Χρόνια που πέρασαν γλυκά, με νύχτες που τους αγκάλιαζαν το ίδιο υπέροχα, με το ίδιο δροσερό άρωμα που τους αιχμαλώτιζε από την πρώτη φορά.
Η ίδια ζεστή αγκαλιά για δέκα ολόκληρα χρόνια, το ίδιο απαλή και με τον ίδιο πιστό σύντροφο δίπλα τους. Τον γλυκό τους σκύλο, ΟΣΚΑΡ.
Αυτός, που υπήρξε και η αφορμή της γνωριμίας τους όταν ως δύο άγνωστοι που ξένοιαστα διασκέδαζαν στο ίδιο μπαράκι, έτρεξαν ταυτόχρονα προς τη μικρή λακκούβα που είχαν εγκαταλείψει το μικρό σκυλί.
Με αφορμή τα κλάματά του κουταβιού και την ίδια οργή για την βάρβαρη πράξη ενός ανθρώπου, τον αγκάλιασαν και έγιναν αμέσως τρείς σύντροφοι αχώριστοι.
Μέχρι τη χθεσινή βραδιά.
Ο ήλιος πλέον τους χτυπούσε με δύναμη όταν βρέθηκαν στο σημείο της πρώτης τους συνάντησης στην έρημη χειμωνιάτικη κατασκήνωση.
Έδεσαν τα χέρια τους και μαζί βρέθηκαν στην άκρη του λάκκου. Τα δύο ελεύθερα χέρια τους έγιναν μια χούφτα που την γέμισαν με χώμα. Χωρίς να πέσει ούτε ένας κόκκος, έσκυψαν αργά σε μια ιεροτελεστία δίχως προσευχές και θρήνους και έριξαν απαλά το χώμα που σκέπασε τα γλυκά μάτια του πιστού τους συντρόφου.
Δέκα χρόνια και ήσαν οι τρείς ως ένας. Η τρύπα, ήπιε το χώμα και η γη αγκάλιασε το σώμα του. 
Αυτή η νύχτα στο σπίτι τους ήταν αβάστακτα βαριά.
Η πρώτη βραδιά χωρίς το γάβγισμά του.
Ότι και αν συνέβαινε από εδώ και εμπρός η ζωή τους δεν θα ήταν πια η ίδια.…και ναι..δεν θα είχαν άλλο σκύλο με το όνομα ΟΣΚΑΡ.
Θα είχαν ένα αγγελόσκυλο φύλακα πνεύμα για πάντα.











Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

Robert Graves “Symptoms of Love”&“A Lover Since Childhood”








video






Robert Graves “Symptoms of love”



Love is universal migraine,
A bright stain on the vision
Blotting out reason.

Symptoms of true love
Are leanness, jealousy,
Laggard dawns;

Are omens and nightmares -
Listening for a knock,
Waiting for a sign:

For a touch of her fingers
In a darkened room,
For a searching look.

Take courage, lover!
Could you endure such pain
At any hand but hers?”

...



Τα συμπτώματα του έρωτα (Ρόμπερτ Γκρέιβς/Robert Graves

...
Ο έρωτας είναι μια παγκόσμια ημικρανία
Ένα θολό σημείο στην όραση
Που επισκιάζει τη λογική.

Τα συμπτώματα του έρωτα
Είναι η αδυναμία, η ζήλια
Η πρωινή νωθρότητα.

Είναι οιωνοί και εφιάλτες –
Ν’ αφουγκράζεσαι ένα χτύπημα
Να περιμένεις ένα σημάδι:

Για ένα άγγιγμα των δαχτύλων της
Σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο
Για μια ερευνητική ματιά.

Πάρε κουράγιο εραστή
Θα μπορούσες ν’ αντέξεις τέτοια θλίψη
Σε άλλα χέρια εκτός από τα δικά της;




Robert Graves, Symptoms of Love (Ρόμπερτ Γκρέιβς: Τα συμπτώματα του έρωτα, απόδοση: Σπύρος Δόικας)










Robert Graves A Lover Since Childhood



Tangled in thought am I,
Stumble in speech do I?
Do I blunder and blush for the reason why?
Wander aloof do I,
Lean over gates and sigh,
Making friends with the bee and the butterfly?



If thus and thus I do,
Dazed by the thought of you,
Walking my sorrowful way in the early dew,
My heart cut through and through In this despair of you,
Starved for a word or a look will my hope renew:
give then a thought for me Walking so miserably,
Wanting relief in the friendship of flower or tree;
Do but remember,
we Once could in love agree,
Swallow your pride,
let us be as we used to be








Robert Graves 1895 – 1985 Άγγλος ποιητής και μυθιστοριογράφος, ιδιαίτερα γνωστό το έργο του «Ελληνικοί Μύθοι».




Οπτικοποίηση: Θανάσης Πάνου
Αρχείο οπτικής Ποίησης Ελλήνων & Ξένων Λογοτεχνών