Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

«ΤΟ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟ ΔΕΝΔΡΟ ΤΟΥ ΙΟΥΝΗ»


Πόσο εξαντλητική, περίεργα εξαντλητική μπορεί να είναι η ζέστη και η παθητικότητα. (Σκέφτηκε στρίβοντας ένα ακόμη τσιγάρο).
Μετά μπήκε νωχελικά στο αμάξι και οδήγησε προς τον λόφο έξω από την πόλη.
Παθητική οδήγηση, χωρίς καμία ένταση χωρίς κανένα απρόοπτο. Όταν έφτασε, ιδρωμένος από την υπερβολική ζέστη, έστριψε ένα τσιγάρο και κοίταξε από την κορυφή του λόφου την πόλη του. Ένα σπίτι ταράτσες χωρίς διακοπή. Θερμοί όγκοι-ψωμιά που σιγοψήνονται στον ήλιο.
Τίποτα, καμία ενέργεια, κανένας κραδασμός, καμία ομορφιά.
Ξαναμπήκε στο αμάξι και όπως συμβαίνει με ένα υπερβολικά βαριεστημένο παιδί έβαλε τα κλάματα. Έφτασε στο σπίτι του και τότε τα μάτια του άστραψαν. Είδε μπροστά του μέσα στη μοναξιά του να ορθώνεται η πιο ευτυχισμένη του στιγμή. Ανέβηκε στο πατάρι μάζεψε όλα τα παλιά σκονισμένα παιχνίδια που ήταν χρόνια ξεχασμένα μέσα σε κούτες πεταμένες εδώ και εκεί, κατέβασε και το χριστουγεννιάτικο δένδρο και αφού ρύθμισε και την θέρμανση στον παγετό, άρχισε να το στολίζει.

Ένα μικρό δένδρο από το πατάρι που έγινε αίφνης τόσο ψηλό που έφτασε στον παράδεισο και εκεί επάνω στα κλωνάρια του είδε κουρνιασμένες όλες τις γλυκιές ματιές και όλα τα χαμόγελα των γονιών του, τα πιο ανεκτίμητα στολίδια. Και όπως ένα υπερβολικά συγκινημένο παιδί, έκλαψε από χαρά με τις μνήμες των παιδικών Χριστουγέννων να χορεύουνε καταμεσής στη μοναξιά του Ιούνη.












\














Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Ένας ιχθυοπώλης










Ένας ιχθυοπώλης,
γέρος, ασπρομάλλης και ρυτιδωμένος,
σε μια κατάσταση σπάνιας του χρόνου ειλικρίνειας
αισθάνθηκε ξάφνου,
όλα αυτά που προηγήθηκαν
από όλους τους ερωτευμένους
 με γοργόνες, ιχθυοπώλες
και αισθάνθηκε βαθιά
την κρυφή χαρά τους,
έβγαλε έτσι ξαφνικά λέπια,
τα χτένισε σα μαλλιά που έσταζαν αλμύρα
και ο πάγκος του ο νεκρός
γέμισε με κοράλλια
όστρακα σε σχήματα ακανόνιστα
ήλιους με χίλια μετεωρα μάτια
που βούταγαν σε θάλασσες
νύχτες ρευστές που ποτέ δεν τέλειωναν
όπως το φως που γυμνό κολυμπά.
Είδε ενώπιον του ωκεανού
Και όλων των πλασμάτων του
Ότι τον κατάπινε ο γαλάζιος εαυτός του
Που αναδύθηκε
από στεριάς κολυμπήθρα .









Για την νηστεία γέμισαν οι αρχαίοι Θεοί την θάλασσα με νόστιμα ψάρια…και έως εκεί μήπως και σκεφτούνε, ότι κρέας είναι και αυτοί, μπας και από του κρέατος την ηδονή για λίγο δραπετεύσουν και ιχθυοφάγοι απλά για πρώτο βήμα να γινούνε. Και ο Αριστοτέλης πρώτος έγραψε στην Φυσική του ιστορία, σύγγραμμα σοφό που απαριθμεί ως βρώσιμα πάνω από εκατόν δέκα είδη νόστιμων ψαριών. Συμφώνησε αργότερα κατόπιν δοκιμής και ο Λούκουλλος και πρόσθεσε, λάδι κρητικό και ρίγανή Ολύμπου να πασπαλίζεται και τα οχταποπόδαρα σε μέλι να βουτάτε.
Και σήμερα πρωί, που ο ψαράς είχε την τιμητική του,
καθάριζε λέπια και έκπληκτος είδε ψάρια μέσα να μην υπάρχουν…
Μην περιφρονείτε τα θράψαλα βρε παιδιά… όλα στην φτήνια και σκόνη,
 γοργόνα μου εσύ, αναστέναξε…




Φωτογραφία:
Ένας ιχθυοπώλης,
γέρος, ασπρομάλλης και ρυτιδωμένος, τεμαχίζει ένα μεγάλο ψάρι.

Ο πελάτης, γενειοφόρος και φαλακρός, στηρίζεται στο ραβδί του και φαίνεται να παζαρεύει.


























Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Η πρώτη ελληνική ταινία στο ιστορικό μουσείο Karl Marx (Minsk)






Στο National Historical Museum Karl Marx  (Minsk)
στο International Vagrant  Film Festival
για τα ανθρώπινα δικαιώματα,
επιλέχθηκε να προβληθεί η ταινία 
του Θανάση Πάνου «rooms».








Selected films for Vagrant Film Festival 2017
Опубликовано 15.06.2017 автором balagan

National Historical Museum (Karl Marx str.12, Minsk) on July, 23 at 9-30 p.m.


























Αφήγηση:
Κελιά:
Γιώργος Βουτσάς
Ερημιά:
Θανάσης Παπαθανασίου
Θανάσης Πάνου
 Μουσική:
«κελιά»
Πιάνο: Σάκης Παπαδημητρίου
«ερημιά»
Κιθάρα: Γιάννης Δρόλαπας
Τενόρο φλάουτο: Θανάσης Πάνου
Από ΤΗΝ ποιητική Ανθολογία: «ΚΕΛΙΑ»
Θανάσης Πάνου
...

https://vimeo.com/214241848