Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

«Η επιστημονική προσέγγιση του πέρδεσθαι"




ΠΕΡΙ ΑΕΡΙΩΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΩΝ

...
Υπάρχουν αρσενικές και θηλυκές πορδές.
Η φυσιογνωμία της ανδρικής μοιάζει με την προσωπικότητα του φορέα και συνήθως είναι εξωστρεφής, θορυβώδης και μεγάλης διάρκειας. Ιδιαίτερα όταν υπάρχει συναγωνισμός στην αντρική παρέα που από τα εφηβικά χρόνια διοργανώνει και τους αντίστοιχους μυστικιστικούς ευδαιμονικούς διαγωνισμούς.
Αντίθετα, για την γυναικεία γνωρίζουμε ελάχιστα και υπάρχει ο μύθος ότι δεν υφίσταται. Στην πραγματικότητα, μοιάζει με μια πρωινή δροσοσταλίδα που είναι κρυμμένη καλά στην άκρη του γαλαξία και είναι φυσικά πολύ μικρή άοσμη και αθόρυβη. Όταν εκφέρεται εκφράζει ταυτόχρονα την σαρκική μορφή του έρωτα και την αποδοχή της ανθρώπινης γυναικείας φύσης. Το σχήμα της είναι ελικοειδές σαν τον κάλυκα ανθισμένης μιμόζας και το άρωμα, αυτό της γαλάζιας φωτιάς. Έχει συμβεί μάλιστα σε πολλούς άνδρες να γελάσουν αιφνιδιασμένοι στην παρουσία της και ταυτόχρονα να ανακαλύψουν την δύναμη του γυναικείου χαστουκιού.
Ωστόσο, δεδομένης της απαγόρευσης, είναι ενδιαφέρουσα η επιστημονική προσέγγιση του πέρδεσθαι.
Γνωρίζουμε ότι η ικανότητα εμπλοκής και επιβολής της εξουσίας υπάρχει από την αρχή της ζωής, όπου κυριαρχούν έμφυτα μερικά «προγράμματα», όπως το χαμόγελο, το κλάμα το ρεύεστε και το πέρδεσθαι. Έτσι, στις πρώτες μορφές συμπεριφοράς και έκφρασης των παιδιών, εστιάζεται το ενδιαφέρον των ειδικών επιστημόνων για να ανακαλύψουμε πότε και με ποια ευκαιρία επιβάλλονται τα διάφορα ταμπού.
Οι παρατηρήσεις της κοινωνιολογίας και της ψυχολογίας σε παιδιά διαφόρων ηλικιών τα οποία ζουν σε κανονικό περιβάλλον, αποδεικνύουν πως από τις πρώτες μέρες της ζωής, υπάρχει ως φυσιολογικότατη αυτή η πράξη που είναι από τις πρώτες που θα απαγορευτούν πονηρά και υποχθόνια από την γερακοφωλιά της εξουσίας.
Το νεογέννητο, «ενεργοποιείται» με αυτούς τους κλανιάρικους ήχους (όπως και με το ρέψιμο) και μάλιστα απαντά κλαίγοντας εκφράζοντας τον φόβο του. Στους επόμενους μήνες ένας τρόπος για να απαντά στα πειράγματα και στα γλυκανάλατα παιχνίδια των μεγάλων-όταν είναι βέβαια σε καλή διάθεση-είναι να παράγει φωνούλες ή ψελλίσματα με τόνους σε διαβαθμιζόμενη ένταση, αλλά και κλανίτσες που μας κάνουν να διερωτόμαστε πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο βρωμερές οι εκροές από ένα τόσο αγαθό κωλαράκι.
Στην πορεία της ζωής, η απαγόρευσή της κλανιάς επιβάλλεται σιγά –σιγά από τους κανόνες της συμβίωσης σε ένα πολιτισμένο περιβάλλον και αποτελεί βασική εκμάθηση στην διαδικασία κοινωνικοποίησης από την οικογένεια. Όποιος ασυστόλως πέρδεται χαρακτηρίζεται αυτόματα άξεστος και αγροίκος. Πρέπει οπωσδήποτε να κρατάς τα προσχήματα, να διαφυλάττεις επικινδύνως το αέριο μέσα σου-όσο καταπιεστικό και αν είναι-και να βρεις το κατάλληλο ερημικό τοπίο όπου μπορείς ανενδοίαστα πλέον, χωρίς τύψεις, να απολαύσεις την εκροή του με όλο το θόρυβο και το μεγαλείο που συνεπάγεται.
Πρέπει βέβαια να τονιστεί ότι μιλώντας για πολιτισμένη κοινωνία, η αναφορά γίνεται στον ευρωπαϊκού τύπου πολιτισμό με την αποικιοκρατική ιστορία του και τα συμπλέγματα ανωτερότητας που τον διακατέχουν. Υπήρξαν όμως πολλές άλλες πολιτισμένες μικροκοινωνίες, κοινωνιακοί τύποι και φυλές-που τις εκμεταλλεύτηκε ο σύγχρονος πολιτισμός καταπίνοντας τες, με τελείως διαφορετική αντίληψη για το κλάνειν. Μασαϊ, Μπαντού, Γιασμίρ, Ναβάχο, Σεουϊρ…χωρίς ταμπού με ελευθερία στο κλάνειν και στον έρωτα, που δεν ήταν καταδικασμένος ως μιαρή πράξη από τα ιερατεία. Οι Μπαντού μάλιστα έχουν ένα ρητό Δελφικού τύπου: «Για να πιάσεις ένα Ιμπάλα δεν πρέπει να το προσπεράσεις κλάνοντας» και με αυτό δηλώνουν και τη μυστική δύναμη του κυνηγού που και αυτή ευνούχισε η δικιά μας κοινωνία διαμορφώνοντας μόνο θηράματα.
Το ερώτημα πάντως που παραμένει είναι, αν αυτή η ικανοποίηση ελευθερίας που νοιώθουμε με την εκροή των αερίων είναι μια έμφυτη τάση του ανθρώπου, ή αν απλά είναι η μόνη επαναστατική αντίδραση που μας έχει απομείνει απέναντι στις καταπιεστικές απαγορεύσεις της γερακοφωλιάς της εξουσίας.
Αυτή η θέση όμως δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε δύο σημαντικά σημεία:
Πρώτον, ότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ των ατόμων και επομένως ότι μερικοί έχουν διαφορετική επαναστατική- ηθική ευαισθησία για το θέμα και μικρότερη ένταση στις κλανιές από άλλους και δεύτερον, ότι το «πρόγραμμα» των φυσιολογικών αναγκών είναι βέβαια έμφυτο, αλλά και «μερικό», δηλαδή έχει ανάγκη να καλλιεργείται και να τροφοδοτείται στην πορεία της ζωής, σε επαφή με άλλα πρόσωπα και ελεύθερες ιδέες που λειτουργούν αντισυμβατικά.

Τελικά, χωρίς την «συνδρομή» της κατανόησης των ταμπού, όπως το «ου πέρδεστε» δημοσίως, οι επαναστατικές τάσεις μας μπορούν σιγά-σιγά να σβήσουν.