Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

✔ Νέο ανοικτό e-book «The Rainbow of the night» – Καταμεσής σε λιγόστιχα υπερβολών- Εικαστικό & Ποιητικό λεύκωμα του Θανάση Πάνου





Είδος: Εικαστικό & Ποιητικό λεύκωμα
Ψηφιακή έκδοση
Άδεια διανομής:
Ελεύθερη διάθεση από τον συγγραφέα
Σελίδες: 72
Έτος έκδοσης: 2017








Περιγραφή:
Το λεύκωμα «The rainbow of the night” περιλαμβάνει έργα που δημιουργήθηκαν «εκ του σκότους.» Με βάση το απόλυτο μαύρο ως αρχή και από την παλέτα του ουράνιου τόξου, τα χρώματα, άλλοτε ψυχρά-βαθιά ντροπαλά και άλλοτε φωτεινά-κυρίαρχα ως εκρήξεις, να διαμορφώνουν το θέμα του έργου. Από την άποψη του πειραματισμού, η δημιουργία είναι ένα εξερευνητικό ταξίδι που απαιτεί να ξανοιχτεί η νόηση και η συναίσθηση, σε θάλασσες απάνεμες αλλά και φουρτουνιασμένες. Παράλληλα φαινόμενα ορμώμενα «εκ του σκότους» βέβαια, υπάρχουν σε όλες τις εκφάνσεις της δημιουργίας και μας καλούν χωρίς προκαταλήψεις να απολαύσουμε τις τολμηρές αρμονίες τους.
Το ενδιαφέρον και ταυτόχρονα περίεργο για την τέχνη είναι πως τα κριτήρια αξιολόγησης για την αισθητική αξία της δημιουργίας, διαφέρουν ως υποκειμενικές αναγνώσεις. Όλοι λατρεύουμε την ομορφιά και την αισθητική της απεικόνιση ή της περιγραφής, είτε ως εικόνα, ως ήχο, ως κίνηση, είτε ως ποιητικό λογοτεχνικό λόγο, αλλά δεν πρέπει να απορρίπτουμε με ευκολία όπως συνήθως γίνεται, λιγότερα θελκτικά θέματα. Η αποστροφή και η απόρριψη δεν επιτρέπει στον θεατή ή αναγνώστη να νοιώσει την τρομερή ειλικρίνεια της φύσης, της ζωής ή του εσωτερικού κόσμου του όντος. Η αισθητική απόλαυση και η τέρψη από την ομορφιά ενός πίνακα για παράδειγμα, είναι άσχετη με την αλήθεια, την ειλικρίνεια αλλά και την εσωτερική ομορφιά του θέματός του. Ο μουσικός για να πετύχει την ηχητική εντύπωση που επιδιώκει, μπορεί να χρησιμοποιήσει ακόμη και μια σκληρή παράφωνη νότα, που στην αρχή προκαλεί αισθητικό βραχυκύκλωμα «Ο σύγχρονος καλλιτέχνης βρίσκει την ενοποίηση της καλλιτεχνικής του προσωπικότητας ανταποκρινόμενος και στην πρόκληση του σκότους» όπως έχει αναφερθεί ορθώς.






Ειδικά στον σουρεαλισμό-υπερρεαλισμό η όραση του δημιουργού ως επάνω από τα φαινόμενα απελευθερώνεται από τους διαχωρισμούς που ισχύουν στην πραγματικότητα. Το ωραίο και το άσχημο δεν εξυπηρετούν την ευδαιμονία-κάλλος και τον φόβο-ασχήμια. Χρησιμοποιούνται το ίδιο σαν εργαλεία ώστε το αποτέλεσμα να μην είναι πλαδαρό και να χαϊδεύει τις αισθήσεις αλλά αντίθετα, να είναι ένα χαστούκι που αιματώνει τον εγκέφαλο και τον ωθεί σε αλληλεπίδραση.