ΣΥΓΓΕΝΕΙΕΣ

ΣΥΓΓΕΝΕΙΕΣ

…

Ο Αρτζούνα , είδε μέσα στο όνειρο του δύο παρατάξεις σε σειρά, τους πατέρες , τους γέροντες, τους διδασκάλους, τους θείους και από την οικογένεια της μητέρας του, τους αδελφούς , τα εγγόνια και τους φίλους του. Μαζί με αυτούς είδε και όλους εκείνους που στο παρελθόν του είχαν δείξει τόση καλοσύνη.

Ήταν όλοι παρόντες . Βλέποντας μπροστά του όλους εκείνους,

οι οποίοι ήταν συνδεδεμένοι μαζί του με φιλία ή συγγένεια , ο Αρτζούνα, ο υιός της Κούντι, κυριεύθηκε από μεγάλο τρόμο και απευθύνθηκε στον Θεό του:

Ο Αρτζούνα είπε:

Αγαπημένε μου δημιουργέ, βλέποντας τους συγγενείς και τους φίλους μου παρατεταγμένους μπροστά μου με πολεμικές διαθέσεις, εχθρούς αναπάντεχα μοχθηρούς, αισθάνομαι πρώτη φορά τα πόδια μου να τρέμουν ,το στόμα μου ξεραμένο και τα μάτια μου φλογισμένα από δάκρυα πρωτόγνωρα.

Ακόμα και οι γιοί που δεν έκανα με κοιτούν με μίσος.

Αφού είπε αυτά και απάντηση καμία δεν πήρε, χωρίς Θεό και με όλους ως εχθρικό άρμα απέναντί του, άφησε κατάχαμα  το τόξο και τα βέλη του και  συντετριμμένος από τις τύψεις έπεσε κατάχαμα στο χώμα , αργά όμως για να προτείνει μια συμφωνία ειρήνης στα ίδια του τα σπλάχνα .

…

 Συγγένειες  στον ίδιο τόπο  κυττάρων ,

εγκώμια του ομομήτριου της ιερής και ανίερης καταγωγής…

συγγένειες με ράφια γεμάτα ξεθωριασμένες φωτογραφίες , 

στα δίχτυα  του χρόνου αναμνήσεις πίσω από χλωμά χαμόγελα.

…

Alisaxni * Νοτιοανατολικά του Αιγαίου*: Λουκία Πλυτά

Alisaxni * Νοτιοανατολικά του Αιγαίου*: Λουκία Πλυτά: ΠΙΕΣΗ Αποδιωγμένος πόνος κρυμμένος στα απύθμενα του μυαλού άγρια θυμωμένος αδιάφορος για την αιτία Τρομαγμένος και περισσότερο τσακισ...

ΤΑ ΖΙΖΆΝΙΑ- «CHORUS» T. Panou

VIDEO 

            

ΤΑ ΖΙΖΆΝΙΑ

 Σε μια στενή λωρίδα γης, μετά από μοναχικές διαδρομές , σε ένα μικρό μα εύφορο κομμάτι αποφάσισαν να κατοικήσουν. Η γη τους πρόσφερε ασφάλεια και όταν με τον ιδρώτα τους την πότιζαν , απλόχερα έδινε καρπούς που δυνάμωναν αυτή την ερωτική συμβίωση.

 Όπως κάθε κομμάτι γης όμως, άγονο, έρημο , υγρό ή ακαλλιέργητο φιλοξενούνε ζιζάνια από το παρελθόν, καλά κρυμμένα στα σπλάχνα κάθε σχέσης.  Ένα τέτοιο ζιζάνιο σε μια έκρηξη οργής άρχισε να μπαίνει στη ζωή τους, να καταπιάνεται με την καθημερινότητά τους  και να απλώνεται σιγά- σιγά  σε όλες τις πτυχές αυτής  της  σχέσης.

 Και δεν έφτανε αυτό. Σε αυτή τη στενή λωρίδα γης που όλο και πιο πολύ ρίζωνε η  κατοικία  , άρχισαν να καταφτάνουν και να την πολιορκούν και άλλα ζιζάνια από τον περίγυρο, που προσπαθούσαν και αυτά, σιγά-σιγά να εισχωρήσουν σε ότι με μόχθο είχαν κατακτήσει.

 Άρχισαν να διαφωνούν για αυτή την επιλογή τους και αποφάσισαν να αντιδράσουν.  Το βράδυ πήραν τη μεγάλη απόφαση, περπάτησαν γύρω-γύρω από τη γη τους , έμπηξαν πάσσαλους στα σωθικά της και με αγκαθωτούς φράκτες κύκλωσαν την οικία τους.

Φράκτες τόσο ψηλούς , που δεν έβλεπαν πλέον έξω από αυτή την σχέση. Και δεν έφτανε αυτό. Μόνωσαν  με επιμέλεια την οικία, ακόμη και την χαραμάδα της πόρτας τους και μόνο από ένα μικρό παράθυρο του παρελθόντος άφηναν να μπαίνει φως .

 Αχτίδες φωτός που υπάρχουν πάντα, ακόμη και στο πιο βαθύ σκοτάδι , που περιμένουν να γεννηθούν να μεγαλώσουν και να φωτίσουν με υπομονή την κάθε παγερή συμβίωση, που σε νύχτα έχει κουρνιάσει, κλεισμένη σε σφραγισμένη οικία που έχτισαν οι δύο ως δύο μισά που ενώθηκαν, σε μια εύφορη γη που άφησαν να γεμίσει με τα ζιζάνια της καθημερινότητας.

Ο ΤΙΜΙΟΣ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ

Ο ΤΙΜΙΟΣ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ

…

Σώφρονας και επιεικής έδειχνε κατανόηση  στις ρυτίδες που φύτρωναν υπομονετικά,  ανέχονταν και συγχωρούσε αυτό το αυλάκωμα του χρόνου  από ελαττώματα ως  και όλες  τις στενοχώριες  , γιαυτό ήταν στολισμένος  με αρετή και ομορφιά, ένας καλοπροαίρετος καθρέπτης που της ζωής τις αστραπές  την βροχή και την καταιγίδα που σκάλιζαν το πρόσωπο  υμνούσε. 

 Γιαυτό είναι ο πιο τίμιος όλων, ο υμνητής του Απολλώνιου φωτός που σε κάθε πρόσωπο , σε κάθε ρυτίδα , πίσω από τη ματαιοδοξία ζει .

…

«Η ομορφιά και η ασχήμια κολύμπησαν μέσα στα κύματα, μέσα στον χρόνο και το φως και έφτασαν σε μια νέα γη, την γη όπου τα κορίτσια γίνονται γυναίκες. Εκεί όπου κατοικούσε ο Έρωτας – Θεός , που μέσα σε αυτό το πλήθος κοριτσιών έπαιρνε όλες τις μορφές του έρωτα που υπάρχει και στη σημερινή ζωή. Αγνός, κερατοφόρος αποπλανητής , Άδωνις με λουλούδια στολισμένος, σάπιος μίτος που σε πορνεία κατοικεί , ιδεολογία προπαγάνδας ή ακόμη πιο σπάνια , γίνεται ο τόνος στη λέξη «σε αγαπώ». 

Τότε ο έρωτας τις αγκάλιασε , την ομορφιά και την ασχήμια και τότε αίφνης αναδύθηκε το εσωτερικό το κάλος…»

…

…ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΟΜΟΡΦΟΣ

Η ομορφιά δεν είναι ένα κληρονομικό προνόμιο , μπορεί να κατακτηθεί, μαζικοποιείται , εκδημοκρατίζεται και όλοι έχουν την δυνατότητα να την κατακτήσουν. Τα θαύματα της επιστήμης δηλαδή…

Οι στατιστικές στην αγορά των καλλυντικών μας αποκαλύπτουν ότι δεν είναι πλέον προνόμιο μιας κοινωνικής τάξης , ενώ η πλαστική χειρουργική προσφέρει «ομορφιά για όλους» και καταργεί την ομορφιά ως αποκλειστικό προνόμιο της φύσης. 

Η ομορφιά επεκτείνεται πλέον σε μεγαλύτερες ηλικίες , μέσω των αντί-γηραντικών προϊόντων - και στο αντρικό φύλο με τις σειρές καλλυντικών , για άνδρες. 

Η ευθεία σύνδεση ομορφιάς και νεότητας διαταράσσεται, η ομορφιά γίνεται προσιτή και ο καθρέπτης επιβεβαιώνει την ιδιαίτερη επένδυση στην εξατομικευμένη εικόνα της.

ΣΥΝΕΒΗ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Μέσα σε γνώριμες εικόνες μιας θάλασσας, ενός ουρανού και πράσινων λιβαδιών, υπάρχουν άπειρες μορφές σαν κύματα, σαν αιθέριες κινήσεις και σαν κραδασμοί, πολύ αδύνατοι για να θεωρηθούν μαγνητικοί, πολύ υποσυνείδητοι  για να είναι λογικοί.  Άπειρες μορφές που κινούνται αργά μέσα σε αυτές τις εικόνες, σχεδόν αόρατες παρουσίες που ζουν και δεν ζουν σαν άνθρωποι.

Ένα παλούκι στο χώμα, ένα κουτσουρεμένο δένδρο, μια του σύννεφου σκιά, όλα ζουν σε μια θολή και ακαθόριστη αίσθηση που αν θες την ονομάζεις μοναξιά ή κενή εγκατάλειψη.

Και όταν αυτή η ταραχή αυξημένης συναίσθησης με κατακλύζει, μοιάζω με το κούτσουρο, τον πάσσαλο τον κάθε ίσκιο. Μια ήρεμη ταύτιση είναι, με μορφές που υπάρχουν και δεν υπάρχουν σαν άνθρωποι, που κινούνται αργά και αθόρυβα μέσα στα όνειρα, ανάμεσα στα τοπία της ψυχής ανάμεσα στα εσώτερα συστήματα με τις απειροελάχιστες αναταραχές της λογικής.

Σε ένα  τέτοιο χώρο  τέσσερεις πάσσαλοι λιμνάζουν σε ένα πράσινο λιβάδι  στρουθοκάμηλοι μόνοι με τον αγέρα, με το κεφάλι μέσα στη γη και αναποδογυρισμένα τα πόδια, στρουθοκάμηλοι αδύνατοι και μόνοι για να  ονομαστούν λύσεις.

Μετά από ένα τέτοιο κραδασμό, τα δερμάτινα παπούτσια μου στο τέλος της ημέρας σε αυτό το λιβάδι  τα έβαλα, με τους τέσσερεις πασσάλους με το κεφάλι μέσα στη γη και αναποδογυρισμένα τα πόδια, για χάρη της ιδιοκτησίας που προστάζει άνεση σε ψεύτικους τοίχους μιας κατοικίας που ανήκει και δεν ανήκει στον άνθρωπο.

Όταν μια τέτοια δημιουργική εικόνα σιωπής συμβαίνει έστω μία στιγμή στον ορίζοντα, μια ταραχή αυξημένης συναίσθησης κραδάνει τις βαθύτερες δεξαμενές της σκέψης και ανοίγει την όραση της πρώτης αιτίας που ταράζει.

VIDEO

Η ΑΝΗΦΟΡΑ

Η ΑΝΗΦΟΡΑ

Κάθε λογής ανηφόρα είναι πάντα η μία όψη, γιατί από τη ζωή προέρχεται και η ζωή κάθε άλλο παρά επίπεδη είναι.

 Όλοι μας εκστομίσαμε βογγητά και ύβρεις στη κάθε ανάβαση μα πάντα η ανταλλαγή με τη κατηφόρα  αποζημιώνει  την προσμονή. Το κάθε ταξίδι προσμένει άλλωστε, αυτή την ανταλλαγή.  

Η πιο διάσημη ανηφόρα είναι αυτή του έρωτα , η πιο πολύπλοκη ανεξερεύνητη και  με την πιο ενδιαφέρουσα διαδρομή .Για άλλους είναι  μια μόνιμη ανάβαση αυτή η διαδρομή και για πολλούς μια  διαδρομή χωρίς ανηφόρα με μόνιμη κατηφόρα κατευθείαν σε ανοιχτά σκέλια  χάνοντας την ελπίδα της κορυφής που η κάθε ανάβαση κατακτά με ιδρώτα για να φτάσει ο ορειβάτης εντέλει, στην ποθητή κορύφωση.

…

Κακοτυχίες, αναποδιές κι όλη η παρέα σας,

κοπιάστε στο τραπέζι μου…

σήμερα ξύπνησα μεγαλόψυχος…

…

ΣΩΜΑ

Εξασφάλιζα ασφαλές περιβάλλον εργασίας  με σώμα γίγαντα σφυρηλατημένο με ασκήσεις κυκλώπειου βάρους, υπομονής και επιμονής , με διατροφή λέοντα, χτίζοντας όγκο με καλούπια μυϊκού ιστού που βρυχάται, σε μια ηλικία ωμή,  με ψευδαισθήσεις αθανασίας τυλιγμένη. Ζούσα τις νύχτες ως μονομάχος  γευόμενος σαν λεία, το δέος των τρωτών.
Και ύστερα… ο χρόνος.  Χρησικτησία ηλικίας, που ξεφούσκωσε το νεανικό το σφρίγος  και το μόνο που άφησε  ήταν ένα κορμί σαμπρέλα με χαραγμένες πάνω του,  άγριες στιγμές σε ζωώδικες ρυτίδες. Στεροειδή από το Χαρτούμ μπορεί και από την Χιμάρα,  έβραζαν είκοσι χρόνια μέσα μου, φουσκώνοντας τα τείχη. 

Ένα κενό το αυγό και διάφανο το τσόφλι. 

Η έκπτωση μιας φιλοσοφίας της ζωής  που έλιωσε μαζί με τον ιδρώτα σαν κηροζίνη  με ένζυμα και ηλεκτρολύτες,  στο κενοτάφιο , ψηφιδωτών γυμναστηρίου. Τώρα,  με την υπομονή Μανδαρίνου  καλλιγραφώ στα μεσοδιαστήματα  των μικρότερων στιγμών της ζωής,  σιωπηλές εντολές  για την αναστροφή του χρόνου

Ο ΦΘΟΝΟΣ

Ο Φθόνος είναι ένας μανιακός που αντλεί τη δύναμή του  από την λάσπη,  ένας αλαζόνας προσηλωμένος κυνηγός που με αυλούς χορούς και αισχρές ασέλγειες  σε όλα  με θρασύτητα επιτίθεται, μολύνοντας ακόμη και την ομορφιά. 

Θρασύς και αγενής τοξοβόλος στοχεύει στην ανατροπή των αληθινών και πασιφανών αρετών και πολυμήχανα με πολιορκητικές μηχανές  γεμάτες ψεύδη και κακότητα  χτυπάει από παντού. Κατηγορεί και ανατρέπει συλλήβδην ακόμη και τις επαναστατικές πράξεις  ακόμη και τα τυχαία σφάλματα τα απότοκα δυσμενών συγκυριών. 

Ο φθονερός είναι εντελώς αδιάντροπος με στόμα απύλωτο που ψέγει και σπέρνει φήμες σε όλες τις διαστάσεις  της ανθρώπινης βλακείας.  Σπορέας των συκοφαντιών βρίσκει πάντα πρόσφορο έδαφος εκεί που κατοικούν άνθρωποι πολλοί και μικροί που με ευχαρίστηση καλλιεργούν ψεγάδια και με χαρά τα διαλαλούν και τα αυγαταίνουν. 

Οι φθονεροί, θρασείς , αυθάδεις και εμπαθείς, μεταπλάθουν  με λάσπη από τον βούρκο τους   γενναίους σε δειλούς , τους μεγαλόψυχους σε ποταπούς τους ευγενείς σε  άξεστους και τα δίκαια εγκώμια σε λαβωμένες συναλλαγές. 

Όταν είναι θηλυκός  έχει οξυμένη  παρατηρητικότητα  και προσθέτει σε κάθε χάρη και ομορφιά  μια  κακοσχηματισμένη καμπούρα  πίσω από την πλάτη της.

Και ακόμη χειρότερα ;  Ένας κακόβουλος λεπρός είναι που εμπαίζει  με τρόπο πρόσχαρο και βδελυρό τα ελαττώματα των άλλων , ένας στιγματισμένος  με ελαττώματα χειρότερα που κρύβει κάτω από τα κουρέλια του  και σε καμιά περίπτωση δεν αφήνει να γιατρευτούν. 

Γιαυτό στο απύλωτο στόμα του  το χαμόγελό είναι στολισμένο με δόντια κοφτερά.  Γιαυτό είναι ο πιο άσχημος όλων αυτών που φθονεί, θρασύς κουα

σιμόδος  μέσα σε πανοπλία ιππότη  που μάχεται μόνο και μόνο για να προκαλέσει το ενδιαφέρον για  οτιδήποτε ανύπαρκτο.

ΠΛΕΥΣΗ - «Corinthian Gulf» -

ΠΛΕΥΣΗ

Ενάντια, 

αρμάδες ταχύπλοες πλέουν

και εγώ ντυμένος  

του Θεού Βισνού τον χιτώνα

Ντέφι στα χέρια του Βούδα 

τις μέρες κουβαλούσα 

 στις ιερές της Τροίας πεδιάδες 

του Γανυμήδη το γλυκό κρασί  

ώσπου  το βρόχινο νερό 

την άγονη πίστη μου  

έφερε στο Ολύμπιο όρος

VIDEO

art 8 «my secret planet» thanasis panou