GRAFFITI - ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ-

Σκληρή η αντίδραση για το Graff. Οι  νέοι «βρωμίζουν» τον χώρο με χρώματα , ενώ οι νομοταγείς πολίτες «ξεφορτώνονται» με άνεση , πλαστικά ποτήρια, κουτιά από τσιγάρα, έντυπα, μυριάδες γόπες ... Ακόμη και ο τύπος περιγράφει  τους writers  ως παιδιά «χαμένα». Τους ρώτησαν αν θέλουν να κατοικούν σ’ αυτό που δεν μπορούν να αποδράσουν; Στην αβίωτη  απάνθρωπη πόλη; Oi writers είναι ευφάνταστοι νέοι καλλιτέχνες και όχι επιπόλαιοι και αντιδραστικοί όπως  τους περιγράφουν ορισμένοι – δυστυχώς και εκπαιδευτικοί. Θα επέλεγαν να πασαλείβουν τα πάντα αντί να δημιουργούν έργα έστω με τύχη εφήμερη. Ο νέος «επιστρατεύει»  ποικιλόχρωμα  σπρέι  και φαντασία, λόγο και στάση ζωής απέναντι στο γκρίζο τοίχο του οποίου ο περίγυρος του τον θέλει γκρίζο «καθαρό»  ή τον ανέχεται με τις μύριες όσες  αντιαισθητικές διαφημίσεις ή και πολιτικές αφίσες. Δεν είναι τυχαίο ότι τα  graffiti  έχουν μια θεματολογία ευρεία, όπως , τον έρωτα, την αγάπη, την φιλία, την λατρεία για κάποια ποδοσφαιρική ομάδα, το πάθος, την εκδίκηση ή και την αδιαφορία προς το κατεστημένο , ζητώντας δραστικές αλλαγές. Η εικαστική μορφή τους είναι αποκαλυπτική του συναισθηματικού κόσμου του μαθητή. Λαβωμένες καρδιές , ζώα, πρόσωπα, λουλούδια «απαγορευμένα» , γεωμετρικά σχέδια, περιπαιχτικά σχόλια με σχέδια…Είναι  ένας τρόπος επικοινωνίας –έκφρασης αλά και εκτόνωσης. Είναι κατάθεση σκέψης , φιλοσοφία για τη ζωή αλλά και αποκαλύπτουν αρνητικά πρότυπα και ιδανικά. Είναι φωνές που περιγράφουν τα τοπία της ψυχής του εφήβου. Από την οπτική των  κοινωνικών επιστημών είναι ένα  χρήσιμο εργαλείο γιατί αντανακλούν το στίγμα της εποχής αλλά και της ψυχής των νέων. Αποκαλύπτουν την αρχέγονη ανάγκη της έστω πρόσκαιρης ιδιοκτησίας ¨ΤΟ ΕΡΓΟ ΜΟΥ!».

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ  GRAFFITI:   ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΟΥ Ή ΑΠΛΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ.

  (Συζητήσεις-σκέψεις-κείμενα , με την κάστρου  FROG’ S   WALL” )

 Θ. ΠΑΝΟΥ

ΟΙ ΝΕΟΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΜΥΘΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

Η μουσική είναι από τα λίγα που μας θυμίζουν ότι είμαστε άνθρωποι και όχι μηχανές. Όταν όμως μετατρέπεται με « αφέντη το χρήμα» σε προγραμματισμένη μηχανή ψυχαγωγίας ,προωθεί μαζικά το κυρίαρχο και μονοσήμαντο κοσμοείδωλο της ομοιομορφίας και του ελέγχου. Στόχος πάντα η νέα γενιά…

Όπως γνωρίζουμε από την ψυχολογία , κάθε φορά που μια σημαντική ανάγκη μένει ανικανοποίητη , τότε ο οργανισμός του νέου τείνει να αναπτύξει μια επιθετική συμπεριφορά που, είτε στρέφεται προς το περιβάλλον είτε ενδοβάλλεται. Από την τελευταία διαπίστωση καταλαβαίνουμε γιατί, ενώ γνωρίζει ο νέος τις καταστρεπτικές συνέπειες της χρήσης ναρκωτικών ουσιών, δεν υπολογίζει την υγεία του , άρα και κάθε προσπάθεια εκφοβισμού από τους «φορείς προστασίας» πέφτει στο κενό. Όταν στη ρίζα της επιθετικότητας ενεδρεύει η απογοήτευση, (ανεργία, ανία, ματαίωση) και η διάψευση των προσδοκιών , τότε η ενημέρωση ή η καταστολή, το ξύλο –σωματικό ή ψυχικό- τρέφουν την αντικοινωνική συμπεριφορά και δημιουργείται έτσι ένας «φαύλος κύκλος».Το κενό που αφήνουν οι μεγάλοι στη ζωή των νέων το καλύπτει συνήθως η ομάδα συνομηλίκων,όπου σε πολλές περιπτώσεις η αναγνώριση δεν κερδίζεται παρά με διάφορες αντικοινωνικές δραστηριότητες, στην περίπτωσή μας μες τον τρόπο ζωής που αναδύεται μέσα από την μουσική εμπορική βιομηχανία τύπου ΠΟΠ . Πρέπει να δούμε σοβαρά τους μυθοποιούς της βιομηχανίας της μουσικής και να πετάξουμε όποιο κακό μύθο πλασάρουν και μετά να ρίξουμε τους αφορισμούς στη νεολαία- στους έφηβους ή μάλλον να τους αφήσουμε ελεύθερους να πλάσουν τα δικά τους τραγούδια, που επιμελώς μένουν στο περιθώριο. Δεν χρειάζονται προκατασκευασμένα μυθολογήματα καταναλωτικού τύπου. Επιλογικά , ας θυμηθούμε τον αφορισμό του Πλάτωνα στην ΠΟΛΙΤΕΙΑ (337Β) «Θα επιτρέψουμε λοιπόν έτσι εύκολα να ακούσουν τα παιδιά τους όποιους μύθους , που τους έπλασαν οποιοιδήποτε και να δέχονται μες την ψυχή τους εντυπώσεις ως επί το πλείστον αντίθετες από τις απόψεις, που θα παραδεχτούμε πως πρέπει να έχουν , όταν γίνουν τέλειοι άνδρες ; Διόλου μάλιστα , δεν θα το επιτρέψουμε…

»

 

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΑΜΙΝΑΔΩΝ ΚΑΙ Η ΤΡΟΜΟΛΑΓΝΕΙΑ

< Οι θρύλοι και οι δοξασίες για τα δαιμόνια και τα κάθε είδους 

πνεύματα έχουν κοινή προέλευση από τις ειδωλολατρικές γιορτές

 που σχετίζονται νε την συμβολική έννοια της καμινάδας

 ή το χειμερινό ηλιοστάσιο. 

Οι καλικάντζαροι , ο Αι-Βασίλης , οι «παγοντσίτε» 

 για τους βούλγαρους και οι « καραόντσα» για τους Σέρβους ,

 κατεβαίνουν από τις καμινάδες , 

οι οποίες αποτελούν το δίαυλο επικοινωνίας με τον άλλο κόσμο. 

Ο «Βραχνάς» (εφιάλτης) των προγόνων μας ,

ο «δράκος» για τους Σέρβους, οι «μάγισσες» για τους σλάβους,

 έρχονται στα σπίτια μας με αυτό τον τρόπο, 

όπως μας πληροφορούν οι λαϊκές παραδόσεις. 

Μάλιστα , σε διάφορες περιοχές πιστεύουν

 ότι όπως ο Αι-Βασίλης έτσι και τα πνεύματα 

που χρησιμοποιούν τις καπνοδόχους μας, 

δεν είναι πονηρά δαιμόνια , αλλά έρχονται να δουν , 

αν το σπίτι είναι καθαρό και αν όχι, τιμωρούν τους τεμπέληδες

 νοικοκύρηδες…κατουρώντας τη φωτιά για να τη σβήσουν. 

Τη φωτιά, το δυνατό αυτό στοιχείο, 

που πρέπει να είναι αναμμένη μέρα και νύχτα ,

 ως σύμβολο της εστίας του σπιτιού. 

Η καμινάδα δηλαδή αποτελεί το φετίχ των πονηρών πνευμάτων

 αλλά και των «εποπτικών» ματιών της παράδοσης.

ΤΑ ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΑ . 

ΟΙ αποκριάτικες εκδηλώσεις στη συνέχεια, 

είναι συνδεδεμένες με τα ανθεστήρια, 

γιορτή αφιερωμένη στο Διόνυσο. 

Κατά την πρώτη μέρα , γνωστή ως Πυθοίγια, 

οι Αθηναίοι άνοιγαν τα πιθάρια με το νέο κρασί τους

- οι Αρχαίοι Έλληνες για την αποθήκευση του μούστου

 δεν χρησιμοποιούσαν ξύλινα βαρέλια αλλά πήλινους πίθους- 

και μετέφεραν μια ποσότητα στο «εν λίμναις» ιερό του Διονύσου.

 Το ανακάτευαν με νερό- ή συνήθης αναλογία ήταν τρία νερό

 προς ένα κρασί- προσφέροντας στη συνέχεια

 το πρώτο ποτήρι στο Θεό.

Ακολουθούσαν η δοκιμή του νέου κρασιού από ειδικές κανάτες.

 Τις χοές και φυσικά η κρασοκατάνυξη , στην οποία ελεύθεροι, 

ικέτες,  δούλοι και επισκέπτες «έμελπον τον Διόνυσον, 

χορεύοντες και ανακαλούντες ευανθή και διθύραμβον 

και βακχευτάν και βρώμιον». 

Διεξάγονταν και αγώνες οινοποσίας στους οποίους ο νικητής 

κέρδιζε έπαθλο έναν ασκό γεμάτο κρασί ευλογημένο 

από τον Διόνυσο. 

 Στη γιορτή ορισμένοι μεταμφιεσμένοι σε σατύρους, 

ανεβασμένοι πάνω σε άμαξες , πείραζαν με βωμολοχίες 

όσους συναντούσαν.

Η ΑΠΟΧΗ.

 Μια σημαντική ομοιότητα ανάμεσα στα ανθεστήρια

 και στις απόκριες ήταν η ακολουθούμενη νηστεία.

 Για τους χριστιανούς μετά τις εκδηλώσεις του καρναβαλιού

 αρχίζει η περίοδος της νηστείας και αποχής από κρέας

 και διασκεδάσεις. 

Στην αρχαία Ελλάδα αντίστοιχα , μετά το ξεφάντωμα

 των χοών ακολουθούσαν οι χύτροι, 

η Τρίτη μέρα των ανθεστηρίων , μια μέρα μιαρή και πένθιμη.

 Πένθιμη γιατί ήταν αφιερωμένη στον αδρανή 

και σιωπηλό κόσμο των νεκρών, 

οι ψυχές των οποίων είχαν ανέλθει κατά την προηγουμένη μέρα

 στη γη και κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους θνητούς , 

για να δοκιμάσουν και αυτές

 το αξεπέραστο δώρο του Διονύσου.

 Φυσικά μετά, όπως και στα έθιμα των ινδιάνων 

αλλά και της «νέας ηπείρου» ,

 έπρεπε και πάλι να εγκαταλείψουν το φωτεινό και ζεστό κόσμο

 των ζωντανών και να επιστρέψουν 

στα σκοτεινά και παγερά λημέρια των σκιών.

(Απόσπασμα απο το δοκίμιο Συγκριτικής Γνωσιολογίας -ΙΕΡΑ ΜΑΝΙΑ- ).

 ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΝΟΥ-κοινωνιολόγος-εγκληματολόγος-  

ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Οι κοινωνικό-πολιτικές ιδεολογίες του σήμερα όμως, 

καλλιεργούν και την σημερινή εξουσία της παγκοσμιοποίησης

 , που στηρίζεται στο ρητό 

«Κράτα το λαό σε φόβο,

 μόνο έτσι κατορθώνεις τη σωτηρία της εξουσίας σου» .

                                        Η ΕΞΟΥΣΙΑ.

 Η Γερακοφωλιά της εξουσίας με το φετίχ της τρομολογνείας

προσφέρει απλόχερα την προστασία ή την ελπίδα διεξόδου 

από τις φοβίες της βίας και των κοινωνικών προβλημάτων ,

που η ίδια αναπαράγει. 

Στην Αρχαία Ελλάδα , η ηθικό-ιδεολογική και φιλοσοφική 

θεώρηση για την εξουσία  παρουσίαζε ξεκάθαρα τα πράγματα 

ακόμα και μέσα από την μυθολογία .

 Η βία είναι πρόσωπο, η ποίηση της υπέρτατης δύναμης, 

κόρη του Πάλλοντα και αδελφή του Ζήλου , της Νίκης

 και του Κράτους. Την τιμούσε ιδιαίτερα ο Δίας 

που την είχε κοντά του. 

Καθώς και τον αδελφό της , Κράτος, 

(προσωποποίηση της δύναμης της κυριαρχίας). 

Το κράτος και η βία 

(η οποία είναι βουβό πρόσωπο) παρακολουθούν ως εκπρόσωποι 

του Δία, το κάρφωμα του Προμηθέα στον Καύκασο 

 (Προμηθέας δεσμώτης-Αισχύλου).

Στον Ακροκόρινθο η βία λατρευόταν στο ίδιο ιερό 

μαζί με την ανάγκη, αδελφή της Δίκης,

γυναίκα του Δημιουργού και μητέρα της Ειμαρμένης. 

Σε αντίθεση με τον δημιουργικό συμβολισμό της μυθολογίας,

αλλά και των εθίμων της λαϊκής παράδοσης,

 το σημερινό αειθαλές πράσινο χαρτονόμισμα, 

  «οικείο» και φιλόστοργο , χειραγωγεί , ετεροκατευθύνει 

                      και ιδιωτικοποιεί 

 την ελπίδα για το παρόν και το αύριο,

 σπέρνοντας «ζιζάνια βλαβερά» 

                         και στον κοινωνικό μεσαίωνα του 2012…