http://imerosart080.blogspot.gr/2012/11/blog-post_6.html

ΗΘΙΚΕΣ ΑΝΑΛΓΗΣΙΕΣ

Η ΠΡΟΣΒΟΛΗ

Είχα κάποτε καταπιεί                                                                                                                                 

σιωπηλά μια προσβολή.                                                                                                                            

Ωστόσο  και σήμερα υπάρχει                                                                                                                    

σε μια σειρά σπασμών                                                                                                                             

χωρίς θόρυβο κανέναν.                                                                                                                           

Βαριά   οβίδα

βιωμένη αναλίσκεται…   

      

                                                                                                                          

ΕΙΔΗΜΟΝΕΣ

Καταρρέουμε

σε μια σειρά απόμακρων λέξεων    

                                                                                      

και πάντα σμίγουμε 

στην κοίτη της ξεροποταμιάς                                                                                                                    

ειδήμονες πιότερο 

 και από το ρόχαλο  των χαλικιών …

ΠΟΙΗΜΑΤΑ - ΨΑΡΙΑ

Το πρωτεύων ον άνθρωπος, 

σμιλεύει με λέξεις τα αχνάρια του ουράνιου τόξου

έως την επικείμενη πνοή του Αιόλου. 

Με την πρωινή πνοή 

έσκισα το ποίημα των χρωμάτων 

και άρχισα να ζωγραφίζω

ποιήματα - ψάρια 

στον καμβά της θάλασσας.

ΟΝΕΙΡΟ

Προδοτικό κι αυτό το όνειρο .                                                                                                                   

Όσο και αν πλησίασε την αλήθεια                                                                                                          

δεν μπορεί να καυχηθεί                                                                                                                            

ότι  έγινε  πουλί

υπέρμετρης πτήσης. 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Μια μάσκα εξαφανίζει το πρόσωπο.

Μια όψη ξεφεύγει από την σάρκα της.

το ίδιο , μέσα στη ρευστότητα της διαφυγής

το θέατρο γιορτάζει ειδωλολατρικά

τον κάθε ηθοποιό

που σαν βρώσιμο καρπό προσφέρει

την αφήγηση με δράμα

σε μια σκηνή διένεξης,

ξεριζώνοντας τις μάσκες

από  εμάς

το ακροατήριο χωρίς ταυτότητα.

ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ

Η προσφορά αυτή είναι μια σπατάλη , 

μια τελετουργία μη δρώμενη

ο χρόνος  χλευάζει  τα κορμιά μας.

ΔΑΚΡΥΑ

Κλάψε…                                                                                                                                          

Μαστίγωσε την  συμφορά                                                                                                                         

και κλάψε άφοβα.                                                                                                                                   

Το ξαναμμένο πρόσωπο της   

για  δάκρυ  δροσερό                                                                                                                                

δεν χρειάζεται κρεμμύδι.   

         

                                                                                                                        

ΜΗΠΩΣ

Μήπως,

μπορεί το μυστήριο να προβάλλει                                                                                                             

κομίζοντας το πρόσχημα της τρέλας,                                                                                                      


ή  μήπως,

μια ιδέα  ορά στην άβυσσο                                                                                                                    

της απουσίας την επένδυση;

ΛΑΤΟΜΕΙΟ ΙΔΕΩΝ

Σώζω μια σκέψη                                                                                                                                 

στης ανάμνησης το λατομείο.                                                                                                                    

Σκέφτομαι όμως  πως ετούτη την ώρα                                                                                                      

δεν υπάρχουν εργάτες  να λαξέψουν   

την ασυντέλεστη πράξη. 

Δεν υπάρχουν πέτρες  να προφέρουν 

την απουσία της. 

Άηχη  η σκέψη ,

ασυντέλεστη  προσμένει

στης ανάμνησης το λατομείο...   

                   

Ο ΜΕΓΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΔΡΑΚΟΣ ΒΡΥΧΑΤΑΙ…

Ο μέγας κοινωνικός δράκος έχει επιβληθεί παμπόνηρα και μεθοδικά πλήρως στη θέληση, βρυχάται και υφαίνει την νικητήρια καταγωγή του, σιδηρουργός που πεταλώνει την ελευθερία της βούλησης που στρογγυλεύει τις αρθρώσεις της επανάστασης. 

Είναι ο μέγας  δάσκαλος της θεωρίας  της πλήρους περιστροφής , ότι φεύγει - ξαναγυρίζει  δεν υπάρχει η εξέλιξη  η δυνατότητα να δραπετεύσεις  γι αυτό σου  ψιθυρίζει καθημερινά να απολαμβάνεις το λυντσάρισμα .

Με την  συστολή του ζωτικού σου χώρου , ρουφάει τους ανασασμούς  και χαρτογραφεί μια προσομοίωση της πραγματικότητας σε μικροφασματικές διαστάσεις....

Tο αόρατο συρματόπλεγμα  μετατρέπεται σε δήμιο της κάθε απόφασης εξόδου γίνεται αυτόχειρας της ίδιας της ελεύθερης εικόνας που εγκλωβίζει στη σπηλιά που την οικεία  μετατρέπει.

Αυτός ο εσωτερικός τρομοκράτης ο αποκλιμακωτής της λογικής και συνήγορος της απομόνωσης , είναι ο δικός σου δεσμοφύλακας  που φύετε από την γέννησή  εν σκότη,  ρουφώντας  από μέσα την κάθε πτήση σου...

Η  παρουσία του αόρατου καταγραφέα είναι μια  τροχιά που σε αφήνει στην ίδια  όχθη, χωρίς να κατέχεις τίποτα στο ταξίδι της ακινησίας.   

Αυλακώνει της ελλείψεις και προσφέρει απλόχερα μάσκες να ζεις όμορφα το μύθο  της ύλης και της κωμικής σκιάς της.

Ο κοινωνικός δράκος είναι ιδιαίτερα ευφυές ον τρυπώνοντας  με την κάθε ανάσα, με την κάθε δρασκελιά  σε αντηχήσεις  μέσα σου. Είσαι ο προικισμένος δημιουργός του γι αυτό σαν χορευτής χαίρεσαι την πτώση σου πάντα στον ίδιο τόπο με τον ίδιο απαράλλακτο ρυθμό.

Υπάρχει όμως μια υπερφυσική, ένα πεδίο δυναμικό στον κάθε άνθρωπο που  αν αφουγκραστεί , αν πιάσει το αυτί  τη δόνηση μιας  νότας  πνοής αέρινης , το σκέπτεσθαι γεννιέται και από αυτό απορρέει πετώντας η ελευθερία. Είναι το συναπάντημα με τη γη που σου φωνάζει  να την ψηλαφίσεις  και συλλέκτης της σοφίας της να  ξαναβαπτιστείς. 

Ο κοινωνικός δράκος γεννήθηκε όταν επήλθε αυτή η ρωγμή από το έδαφος που ξυπόλητοι  βλαστάναμε.

Ο μεγαλύτερος ίσως  τίτλος επανάστασης είναι να σε ελευθερώνει καθημερινά από την δική σου φυλακή το  κλειδί  της  γήινης  μουσικής , και γυμνός κολυμβητής να ρέεις σε ότι το πνεύμα μας αγγίζει.

                                                                                                                                                                                           

Λογοτεχνικό Καφενείο: Θανάσης Πάνου

Λογοτεχνικό Καφενείο: Θανάσης Πάνου

www.politikologia1.gr: Θεωρίες συνωμοσίας: Γιατί πιστεύουμε ότι μας ψεκάζ...

www.politikologia1.gr: Θεωρίες συνωμοσίας: Γιατί πιστεύουμε ότι μας ψεκάζ...: Τα δυο τελευταία χρόνια έχει καταντήσει της μόδας να αναφερόμαστε στους ψεκασμούς. Για την ακρίβεια να αναφερόμαστε στο γεγονός ότι μ...

στίγμαΛόγου: Η Κυριακή στην ποίηση

στίγμαΛόγου: Η Κυριακή στην ποίηση

ΑΘΙΒΟΛΗ: 'κι εσύ το είδες...' - 40 ΣΥΝ-ΠΟΙΕΙΝ (λίστα αναπαραγωγής)

ΑΘΙΒΟΛΗ: 'κι εσύ το είδες...' - 40 ΣΥΝ-ΠΟΙΕΙΝ (λίστα αναπαραγωγής)

Λογοτεχνικό Καφενείο: Θανάσης Πάνου

Λογοτεχνικό Καφενείο: Θανάσης Πάνου

Λογοτεχνικό Καφενείο: Έζρα Πάουντ - Οικονομικές Θεωρίες και Πόλεμος

Λογοτεχνικό Καφενείο: Έζρα Πάουντ - Οικονομικές Θεωρίες και Πόλεμος

poets' corner... and more art adventures: γιώργος βουτσάς - χρώματα

poets' corner... and more art adventures: γιώργος βουτσάς - χρώματα

Στάχτες: Αργύρης Χιόνης, «Όσο για τα ποιήματα, μες στα κουβάρια των χαρτιών…»

Στάχτες: Αργύρης Χιόνης, «Όσο για τα ποιήματα, μες στα κουβάρια των χαρτιών…»

ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΧΩΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΚΑΡ

Όπως οδηγούσε κοίταξε τη σύντροφό του.

 -Κλαίς;;

Τα πράσινα μάτια της ήταν μισόκλειστα και η βροχή που κυλούσε στα μάγουλά της έδινε την εντύπωση ότι έκλαιγε . Ίσως και να έκλαιγε πράγματι. Το πρόσωπό της ήταν ήρεμο, αλλά τα μάγουλά της ήταν κατάχλωμα από τον εσωτερικό πόνο.  Συνέχισε να οδηγεί το τζιπάκι πάνω στο μισοσβησμένο χωματόδρομο ενώ γύρω τους δεν υπήρχε παρά ένα παράξενο λυκόφως, που δημιουργούσε το φώς των προβολέων καθώς σκεπαζόταν από το πυκνό πέπλο της σκόνης.  

                                                                     

 Τώρα, μετά από 150 χιλιόμετρα και αρκετές στροφές , ο δρόμος κατευθυνόταν για δύο χιλιόμετρα προς τα δυτικά , στο μέρος που είχαν γνωριστεί στις διακοπές τους, πριν δέκα ολόκληρα χρόνια. Χρόνια που πέρασαν γλυκά, με νύχτες που τους αγκάλιαζαν το ίδιο υπέροχα , με το ίδιο δροσερό άρωμα που τους αιχμαλώτιζε από την πρώτη φορά.  Η ίδια ζεστή αγκαλιά για δέκα ολόκληρα χρόνια, το ίδιο απαλή και με τον ίδιο πιστό σύντροφο δίπλα τους.

Τον γλυκό τους σκύλο, ΟΣΚΑΡ. 

Αυτός, που υπήρξε και η αφορμή της γνωριμίας τους όταν ως δύο άγνωστοι που ξένοιαστα διασκέδαζαν στο ίδιο μπαράκι , έτρεξαν ταυτόχρονα προς την μικρή λακκούβα που είχαν εγκαταλείψει το μικρό σκυλί. Με αφορμή τα κλάματά του  κουταβιού και την ίδια οργή για την βάρβαρη πράξη ενός ανθρώπου , τον αγκάλιασαν και έγιναν αμέσως τρείς σύντροφοι αχώριστοι. Μέχρι τη χθεσινή βραδιά. ..

 Ο ήλιος πλέον τους χτυπούσε με δύναμη όταν βρέθηκαν στο σημείο της πρώτης τους συνάντησης στην έρημη χειμωνιάτικη κατασκήνωση. 

Έδεσαν τα χέρια τους και μαζί βρέθηκαν στην άκρη του λάκκου. 

Τα δύο ελεύθερα χέρια τους έγιναν μια χούφτα που την γέμισαν με χώμα.

Χωρίς να πέσει ούτε ένας κόκκος , έσκυψαν αργά σε μια ιεροτελεστία δίχως προσευχές και θρήνους και έριξαν απαλά το χώμα που σκέπασε τα γλυκά μάτια του πιστού τους συντρόφου. Δέκα χρόνια και ήσαν οι τρείς ως ένας.

Η τρύπα , ήπιε το χώμα και η γη αγκάλιασε το σώμα του. 

Αυτή η νύχτα στο σπίτι τους ήταν αβάστακτα  βαριά.

Η πρώτη βραδιά χωρίς το γάβγισμά του.

Ότι και αν συνέβαινε από εδώ και εμπρός η ζωή τους δεν θα ήταν πια η ίδια. …και ναι...δεν θα είχαν άλλο σκύλο με το όνομα ΟΣΚΑΡ. 

ΜΙΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ.

Καλημέρα αδελφέ μου,

στάσου μη τρέχεις...

Σε έχω μέσα στην καρδιά μου

και τον αγώνα μας επίσης.

Στάσου αδελφέ μου δεν είμαι αγριεμένος.

Μεγάλωσαν απλώς τα γένια μου.

Δεν είμαι αγριεμένος,

μόνο τα πρότυπα που μας διδάξανε με κάνουν.

Καλημέρα σου και σε αγαπώ.

Έλα ξαπόστασε.

Όχι δεν είμαι θλιμμένος

απλώς μπροστά στον ήλιο στέκω άφοβα 

και φαίνονται οι ρυτίδες.

Δεν είμαι θλιμμένος.

Μόνο η διχόνοια που μας φέρνουνε

με κάνει.

Έλα κάτσε,

για την διχόνοια σου μιλώ

είναι το μόνο όπλο τους,

το ξέρω.

Άκουσε με σε αγαπώ.

Όμως να ξέρεις δεν αρκεί,

γιατί πρέπει να το θες και εσύ.

Δεν λέω πως φταις γι' αυτό

μα δεν είσαι και αθώος.

Έλα κάτσε,

για την αγάπη σου μιλώ.

Είναι το όπλο μας το ξέρω,

το ξέρεις.

Με το όπλο της θα πολεμήσουμε

και αύριο μαζί τον Άδη,

τον Αχέροντα και τους μικρούς του σκότους...

Είμαστε όλα τα ζικ-ζακ του κεραυνού ,

όλη η καθάρια η πνοή της γης

κι όλο το καθρέφτισμα των αστεριών

στο αμόλυντο νερό.

Με την αγάπη αδελφέ μου

θα γνωριστούμε

και μαζί θα ανέβουμε

στην αγκαλιά του Θώτ.

Τώρα θεριεύει το χαμόγελό σου

και μου γελάς

και...με αγαπάς.

ΕΥΡΩΦΑΚΕΛΩΜΑΤΑ

Η ακραία νοοτροπία ενός αστυνομικού πανευρωπαϊκού κράτους έφτασε σε σημείο που διεστραμμένοι ειδήμονες αναφέρουν «Οι Ευρωπαίοι πολίτες θα προστατεύονταν πολύ καλύτερα αν παίρναμε το DNA από το κάθε μωρό που γεννιέται» !!

Εντάξει βρε  αφέντες έχουμε συνηθίσει τις κάμερες που μας παρακολουθούν , έχουμε πίσω μας τις χιλιάδες κάμερες στις οδικές αρτηρίες που καταγράφουν το κάθε ζιγκ-ζαγκ  μας. Και φυσικά όλα με το πρόσχημα της δήθεν καταπολέμησης της τρομοκρατίας.

Δεν είναι αστεία.

Αυτή η συρρίκνωση των ατομικών και πολιτικών ελευθεριών...

Δε χρειάζεται να έχει καταδικαστεί κάποιος για κάτι για να χει το δικό του Ευρωφάκελο, αρκεί κάποια από τις υπηρεσίες των 27 κρατών μελών να τον θεωρήσει  «ύποπτο».

Στραγγαλισμός για τους αγώνες χρόνων για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Και όπως απλά  λέει ο Μπάμπης,

«δε μου αρέσει ρε παιδιά να μετράνε πόσες φορές κατουρώ

ώστε η εφορία να κόβει κονδύλι για το πόσες μπύρες πίνω». 

Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

«Η γλώσσα με τις υψηλές έννοιες βρίσκεται ένα ανασασμό πριν τον θάνατο». 

Καλοί μου φίλοι,

Αυτή την στιγμή που στεκόμαστε εδώ, η κοινωνία αποσυντίθεται, παρόλο που έχει ως βάση το  τσιμέντο.                                                                              

 Άτομα διασπώνται , ακτινοβολίες μας βομβαρδίζουν , άνθρωποι πάνε και έρχονται αφήνοντας πίσω τις σωματικές  οσμές τους, η μεσόγειος ροκανίζει τις ακτές , ο αέρας περνάει μέσα από τα κλιματιστικά… και πάει λέγοντας.   Εν τω μεταξύ ο πλανήτης μας περιστρέφεται  γύρω από τον άξονά του και γύρω από τον ήλιο, ο ήλιος ακολουθεί  μια τροχιά γύρω από το κέντρο του γαλαξία και ο γαλαξίας ακολουθεί μια τροχιά γύρω από ένας θεός ξέρει τι. Επιπλέον όπως όλοι ξέρουμε , το σύμπαν διαστέλλεται  με διαβολεμένη ταχύτητα. Τα σενάρια όμως  που πλέκουν τα όνειρα μας,  εκπνέουν επινοήσεις με τέτοιες ευφάνταστες  πλοκές , με τέτοιες υποχθόνιες αρχιτεκτονικές επινοήσεις  που το υπέρλογο της φαντασίας παραδίδεται  μπροστά τους.    

Το όνειρο αυτό , το έφερε  ένας καβαλάρης ταχυδρόμος  του μέλλοντος , ένας εργάτης μεταφοράς του λόγου , μια συνηθισμένη βραδιά που βυθισμένος στη ονειροφαντασία  ήμουν ευάλωτος στην άναρχη επιβολή του. Φυσικά ως όνειρο είναι αληθοφανές , ευτυχώς όμως δεν είναι αληθινό, μιας και το αύριο το πλάθουμε εμείς , όπως ως παιδιά της φύσης ,θέλουμε να πιστεύουμε ότι  κτίζουμε με τα δικά μας τραχιά σχεδιάσματα το αύριο.  Όπως δηλαδή  ο σπόρος ανοίγει το δρόμο στη βλάστηση. Βέβαια , πάντα τα ζιζάνια βλαστάνουν και αυτά γύρω – γύρω , κλέβοντας ότι μπορούν , όπως ως ζιζάνια οφείλουν να πράττουν.

 Μια φανταστική κατάσταση σαν αυτή που περιγράφεται από τη επίσκεψη του ταχυδρόμου  δεν ισχύει σήμερα αλλά θα μπορούσε να συμβεί  το έτος 2031. Έτσι  για το  μικρό πηδηματάκι στο χρόνο, ας πούμε δέκα λεπτά στο μέλλον, θα πρέπει με κάποιο τρόπο  να φύγω από  την αίσθηση αλλοτριότητας   του σήμερα. Οδηγός, η  αίσθηση  ότι  η γραφή  είναι ο  αρχιτέκτονας που αποκαλύπτει  διάφορες πτυχές  μέσα από τα  σκόρπια ψίχουλα της ονειροφαντασίας.

 Στην εποχή λοιπόν αυτή, η  διαδικασία της κοινωνικής ανάπτυξης σύμφωνα με τους νόμους του ζώντος χάους της ανθρώπινης φύσης επιδεινώθηκε και η ασυμμετρία αναδύθηκε γυμνή μπροστά σε όλους μας.                                  

Εδώ πλέον, η γλώσσα δεν είναι όργανο ομιλίας , δεν γονιμοποιεί ιδέες , οι λέξεις δεν κινούν.

Στο κέντρο της  κάθε πόλης  ορθώνεται ένα δεκάμετρο άγαλμα , απεικονίζοντας ένα κασμά και στη βάση του  μια μεγάλη επιγραφή αναφέρει «Στάσου προς το μέρος που ατενίζει  το άγαλμα και  θυμήσου το μολύβι». Οι τελευταίες τρείς λέξεις είναι γραμμένες με μεγαλύτερα στοιχεία.

Οι  ομιλίες που ακούω γύρω μου   διαμελίζουν  με φραστικά ολισθήματα την επικοινωνία.  Και ο λόγος, μα γιατί και ο λόγος αναρωτήθηκα...                     

 "Μα γιατί απελευθερώνει , δίνει υπόσταση στον άνθρωπο" απάντησε ένα γκράφιτι  στο τοίχο της τελευταίας βιβλιοθήκης.    

                              

 Αναζήτησα την ενημέρωση από τα Μ.Μ.Ε.  Οι δύο εκφωνητές με ίδια φωνή διάβαζαν το ίδιο κείμενο ταυτόχρονα: 

« Κατάπληξη έχει προκαλέσει στη διεθνή κοινή γνώμη  και ιδιαιτέρως στους ανθρώπους των γραμμάτων η απόφαση της  UNESCO  σχετικά με την ελληνική γλώσσα. Υπενθυμίζουμε στους ακροατές μας  ότι το όλο ζήτημα ξεκίνησε όταν το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο αποτελούμενο από τα 350 παιδιά πού είχαν επισκεφτεί την χώρα μας το 2013 σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα διαπολιτισμικών ανταλλαγών μεταξύ σχολείων, και με εισήγηση του ολλανδού επιτρόπου Βαν ντε Μπρίκι , έκανε δεκτή την έκθεση της επιτροπής Ο.Η.Π  (οργανισμού Ηνωμένων πολιτειών-πρώην Ο.Η.Ε) . Οι κορυφαίοι γλωσσολόγοι,ο γερμανός  Fatauler  και ο γάλος   Tecnotelier καυτηρίασαν τον Γλωσσικό  Φραγκεστάιν  της Ελλάδας. Υποστήριξαν ότι τα ρήματα , ΣΕΡΦΑΡΩ, ΡΙΣΚΑΡΩ, ΚΟΠΛΙΜΕΝΤΑΡΩ,  ΣΟΥΖΑΡΩ, ΠΑΡΚΑΡΩ, ΣΟΚΑΡΩ, ΦΟΥΛΑΡΩ, ΡΕΓΟΥΛΑΡΩ, ΜΠΛΟΚΑΡΩ, ΚΟΜΛΕΞΑΡΩ, ΠΡΕΣΑΡΩ, ΝΤΑΟΥΝΙΑΖΩ  κ.α , οδήγησαν την Eλλάδα στην καταπόντιση του μύθου της" 

Η γλώσσα με τις υψηλές έννοιες  βρίσκεται ένα ανασασμό πριν τον θάνατο...

 " Ο έκπτωτος λόγος, οδήγησε σε σκοταδισμό σε μια μαύρη σκηνογραφία, σε ένα δράμα επικοινωνίας , πράγμα ανεπίτρεπτο για την πολιτισμένη Ευρώπη.  Οι δύο καθηγητές υποστήριξαν μάλιστα ότι η γλώσσα  που μιλιέται  είναι μια παραφθαρμένη μίξη από την επικράτηση του γλωσσικού μεταναστευτικού  κύματος και της βραχυλογίας που υποχθόνια ρίζωσε σε όλους η επικοινωνία μέσω των κομπιούτερ.   Δυσάρεστη τροπή πήρε το όλο ζήτημα όταν το βρετανικό κοινοβούλιο αποφάσισε να επιβάλλει εμπάργκο ώστε οι Έλληνες να ονομάσουν τη γλώσσα τους Αγγλική, όπως σωστά είχε προτείνει πριν πολλά χρόνια στην εποχή της εκποίησης των πάντων,  μια ελληνίδα πολιτικός».

Κλείνω το γράμμα, «αρκετά»  λέω,  όλοι έχουμε παρόμοια όνειρα και  φόβους…

Το μόνο που θα ήθελα όμως να ξέρω είναι το εξής :

Αν η εξύψωση της υλικής γραφής υπηρετήσει συμφέροντα  μιμούμενη την  πολιτική υποτέλεια  του σήμερα , τι είναι εκείνο που θα φροντίσει να μείνει ακέραια η μνήμη των προγόνων μας, που έκλεισαν το σύμπαν στο εσωτερικό της ελληνικής γλώσσας, εαυγγελίζοντας  την ανάλυση και ανίχνευση με τον λόγο;

 Το ετεροχρονικό συνεχές  είναι εκείνο που προσδίδει μια αίσθηση ταυτότητας;

 Αν μου διακόψουν την πολιτιστική μου συνέχεια  , η ψευδαίσθηση της  ταυτότητας  της εξελιγμένης κοινωνίας  θα με αφήσει να εξακολουθώ να είμαι εγώ;

 Πολίτης αυτού του τόπου των γραμμάτων , που ως σκαφτιάς θέλω να αναμετράμε , να σημαδεύομαι στη διαμάχη με τις λέξεις  και ας χάνω .

Αυτό είναι το ερώτημα που με βασανίζει συνέχεια…

Τα μουσεία των πολιτιστικών ιδεών έπεσαν στο κενό.

 Η μόνη απάντηση που δίνει το γράμμα του μέλλοντος είναι η σιωπή ,  μια  οπερέτα της ονειροφαντασίας  με ηθοποιό τον λόγο που επίμονα δεν εμφανίζεται, στη σκηνή.

Ίσως  θα έπρεπε να συμφωνήσω με εσένα, ότι δεν είναι ηθικά σωστό να ισχύσει αναδρομικά η απαγόρευση των ονειροσκέψεών μας.

Τα Απόρητα των απορρήτων του λόγου κατοικούν στο  Ολύμπιο βουνό.

Εκεί που υπάρχει μια πέτρα κάτω από μια άλλη πέτρα που την δια λόγου  λύτρωση καλά κρατά , καλώντας για την εκταφή ή την ανάσταση μας.