Ο ΚΩΛΟΣ ΤΗΣ ΜΠΟΥΖΟΥ.

Ο αγώνας της είχε γίνει πια στοίχημα ζωής.
Κήρυξε ξανά τον πόλεμο και αποφασισμένη για την νίκη έσπασε τον καθρέπτη της που εξυμνούσε τον λαϊκισμό της χλιδής.  Ότι και να έτρωγε γλίστραγε μέσα στο σώμα της  και πήγαινε κατευθείαν στο  κώλο της. Είτε πρωινό εμπλουτισμένο με φυτικές ίνες είτε μεσημεριανό  χωρίς ψωμί , προσγειωνόταν πάντα εκεί, στο ίδιο σημείο που μεγάλωνε συνεχώς , που λες ότι ήταν ένα αχόρταγο τερατάκι ανεξάρτητο από τα άλλα μέρη του σώματός της  και αχόρταγα ζήταγε όγκο γεννημένο με μόνο σκοπό να τη μετατρέψει σε  Πούλμαν . Ο κώλος είχε έτσι συνδεθεί στο μυαλό της με το ρήμα βασανίζω και διατάρασσε συνεχώς την εσωτερική ειρήνη  και αρμονία που αποζητούσε στον αγχωτικό βίο της. Καθημερινά , κάθε βήμα της ήταν ένας μεσαίωνας ένας μακάβριος  χορός με την τροφή όπου ο ρυθμός του επιβάλλει την ίδια σφαγή της αυτοπεποίθησης της.

Ο εφιάλτης είχε κυριέψει όλες τις σκέψεις της σε σημείο που όταν ξάπλωνε στον καναπέ τον ένοιωθε σαν ένα κομμάτι από ψωμί ή κράκερ όπου επάνω του  αναπαύεται κάποιος μεζές από τυρί , κρέας ή κάποια ακαθόριστη αλοιφή. Αυτό όσο την φρίκαρε άλλο τόσο άνοιγε την όρεξη του όπισθεν εχθρού.

 Το όνομα της το είχε ξεχάσει, πίστευε πια ότι την  φωνάζουν όλοι Μπουζού, δηλαδή μπουζουριάζω  και κατ΄ επέκταση ευμεγέθη κωλάρα , τσέπη φαγητού κοιλιά και φυλακή άναρχων κώλων.  Έτσι  η Μπουζού το μόνο που άκουγε είναι ότι μπουζουριάζει οτιδήποτε είτε είναι τροφή είτε ευχή  και αυτός ήταν ο κυκεώνας της. Είχε βέβαια δοκιμάσει ότι την τροφοδοτούσαν καθημερινά οι φίλες της που παραδόξως είχαν και αυτές ευμεγέθεις  κώλους αλλά θεωρούσαν ότι τους είχαν υπό έλεγχο και σε πλαίσια ερωτικά . Οι φόρμες αδυνατίσματος δεν άλλαζαν το σύνολο των  προδιαγραφών παρά τις συνεχείς διαδρομές σε όλα τα μέρη του σπιτιού της και αυτή η συνεχής κίνηση δεν επηρέαζε διόλου την αεροτομή και  χωρητικότητα του οπίσθιου κινητήρα της.  

  Η τιτανομαχία του κώλου ξεκίνησε έτσι με ποιητικό τρόπο με ευγενείς και ακριβές χρηματικές προσφορές στη βιομηχανία της δίαιτας που δεν δίσταζε να προσφέρει χημικές ενώσεις αλλά  και χαβιάρι ως σωτήριο ελιξίριο λόγω του προφανούς μικρού μεγέθους του αλλά και της ιαματικής τιμής ανά βαζάκι με τα 132,5 διαιτητικά μαύρα σπυριά μέσα.  …. Ξέρετε αυτό το μαύρο που βγαίνει από το ψάρι οξύρρυγχος  που είναι σαν βερνίκι παπουτσιών… και έχουν βαρεθεί να τρώνε κάθε ημέρα κυρίως οι πιο φτωχοί που  γι αυτό δεν έχουν κώλο.  Έτσι  και η Περσία λόγω της Κασπίας θάλασσας είχε γίνει  και  ο αγαπημένος τροφοδότης της .

Μετά τις αλλεπάλληλες ήττες και το μεγάλωμα του κώλου οι διάσημες δίαιτες της μιας εβδομάδας αντικατάστησαν παραδοσιακούς τρόπους μάχης. Αναμειγνύοντας κρασί , αλεύρι από κριθάρι , τριμμένο κατσικίσιο τυρί, μέλι , άνθη, διακοσμητικά φυτά, μουστάρδα  ως και κρεμμύδια ,  βρήκε την πικρή παρηγοριά ενάντια στις φέτες του ψητού κρέατος τις «εγκλωβισμένες» μεταξύ δύο αναλόγου μεγέθους , φετών ψωμιού. Μετά και από αυτές τις μάχες τίποτε δυστυχώς δεν άλλαζε εκτός ίσως από τα αέρια της, η οσμή και η καυστικότητά των οποίων την απέτρεπε και από ερωτικές σκέψεις εξαιτίας του αντιερωτικού διχλωροαιθυλίου που εξέπνεε ο όπισθεν σιαμαίος αντίπαλος. Στο τέλος κατέφυγε στην αντιαρματική ρουκέτα , εκτοξεύοντας άμεσα την τροφή της  όπως τα βουλημικά μοντέλα όφειλαν.  Με ακόμη πιο εφιαλτικούς συλλογισμούς έφτασε  στο σημείο να αναρωτιέται, μήπως ήταν μια καταραμένη ηθοποιός που είναι πρωταγωνίστρια  στην κλασική κωμωδία του θεάτρου των χονδρών «η συγκατοίκηση του κώλου».  

Απογοητευμένη η Μπουζου από τη  ήττα και  τον ρατσισμό  βγήκε τρέχοντας από την πόλη , έτρεχε και έτρεχε κουβαλώντας αυτό το φορτίο κώλου που την στοίχειωνε και που όσο και να έτρεχε δεν μπορούσε να πέσει κάπου  και να χαθεί ή  να του ξεφύγει .   Αυτή η φυγή από την πόλη την έφερε στον άγνωστο βάλτο στην αρχή του αιωνόβιου δάσους που γέννησε και τον άνθρωπο και κουρασμένη πλέον  κάθισε  να αφουγκραστεί τους ήχους της φύσης. Ο βάτραχος δίπλα της, της  θύμισε το γνωστό παραμύθι και δεν δίστασε. Τον σήκωσε στα χέρια της και τρυφερά τον φίλησε. Φυσικά όπως κάθε τέλος παραμυθένιο οφείλει , αυτός έγινε πρίγκιπας πανέμορφος  την κοίταξε γλυκά και τις σιγοψιθύρισε ερωτικά τις πιο ποθητές λέξεις :  «έχεις πανέμορφα οπίσθια πριγκίπισσα μου…»  Ο έξωθεν της χώρας πρίγκιπας έλεγε την αλήθεια.

Επιμύθιον:

  Από την άλλη ενώ όλη η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο μπαίρι , ενώ η αληθινή ζωή βρίσκεται σε ομηρεία και μας αναγκάζει να ψάχνουμε τις τσέπες μας ένας ολόκληρος λαός νοιώθει εξοικειωμένος με τον κώλο της Μπουζού.

 Σε λίγο θα είμαστε τόσο εξοικειωμένοι που δεν θα συνειδητοποιήσουμε  ότι το τρέξιμο έξω από την πόλη έριξε τον κώλο της μπιζού και όχι το μαγικό φιλί του εκτός της πόλης- χώρας  πρίγκιπα.

Η ΓΛΩΣΣΙΚΗ ΜΑΣ ΜΟΥΣΤΑΛΕΥΡΙΑ - 18-

ΑΠΟ ΤΟ ΥΔΩΡ ΣΤΟ ΝΕΡΟ

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που οι Έλληνες έρχονται περισσότερο από κάθε άλλο χρονικό διάστημα σε  επαφή με το υγρό στοιχείο. Πως  όμως  φτάσαμε από το ύδωρ στο νερό ; 

Μάλλον από το νερό-ή-ό , που βγήκε από το  «νηρός»  και αυτό με τη σειρά του από τη συναίρεση του αρχαίου «νεαρός» = φρέσκος. Από το νεαρόν ύδωρ όμως , όπως αναφέρει και ο Μπαμπινιώτης, έχουμε επικράτηση του επιθέτου πάνω στο ουσιαστικό.  Από το νηρός προκύπτουν ακόμη και οι Νηρηίδες , δηλαδή οι νύμφες του νερού  και οι πιο σύγχρονες νεράιδες , ενώ Ναϊάδες ήταν μόνο οι νύμφες των πηγών  στην ξηρά.

Η ΓΡΙΑ

Αυτή η λέξη έχει αποκτήσει μια τραχύτητα μέσα από τα χρόνια και τα παραμύθια και συμπυκνώνει όλη την περιφρόνηση μας προς την Τρίτη ηλικία. Πάντα πλήγωνε και θα πληγώνει αυτή η λέξη ανθρώπους που κάθε άλλο παρά χρειάζονται κάτι τέτοιο.

Η λέξη «γιαγιά»  έχει τις γωνίες της πιο στρογγυλεμένες και είναι σίγουρα προτιμότερη και σεβάσμια.

Παυλίδου Κάκια - Reflections of feelings ...: ~Νησί~

Παυλίδου Κάκια - Reflections of feelings ...: ~Νησί~

Ο λάθος άνθρωπος, στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή.: ΕΓΩ Ο ΘΕΟΣ!

Ο λάθος άνθρωπος, στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή.: ΕΓΩ Ο ΘΕΟΣ!

ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΩ ΝΑ ΞΑΝΑΚΛΕΨΩ ΤΟΥΣ ΛΗΣΤΕΣ

Άνοιξα την πόρτα της τράπεζας αποφασισμένος αυτή την φορά να φτάσω στο ταμείο. Η μυρωδιά του χρήματος χτύπησε τα ρουθούνια μου πριν ακόμα  ασφαλίσει η πόρτα πίσω μου. Αριθμός αναμονής 234 .

Έκανα αποφασιστικά ένα βήμα μπροστά. Το πλήθος μπροστά μου γύρισε μεμιάς και με έναν βρυχηθμό με ακινητοποίησε και παρά τη ζέστη ένιωσα να παγώνω ολόκληρος. Ξαφνικά κατάλαβα το βρωμερό παιχνίδι των τραπεζών.  Νόμιζα πως υπήρχε μια εκμετάλλευση τοκογλύφου και το θεωρούσα δίκιο , για να είμαι ειλικρινής. Μόνοι μας άλλωστε πηγαίνουμε.

Τα μάτια μου τρύπησαν την ανθρωποουρά εμπρός μου και κάρφωσαν τον ταμία. Δουλεύει για το χρήμα με τον τρόπο  που του επέβαλλαν όπως και ο αστυνόμος- σκέφτηκα- και οι δύο πλευρές είναι εξίσου άθλιες.

 Ήρθε η ώρα της εκδίκησης .

Γύρισα  άνοιξα την πόρτα και τρέχοντας στο αμάξι μου , ήξερα ότι έφτασε η μεγάλη μέρα της επανάστασης .  Άρπαξα το όπλο μου και ξαναμπήκα  σαν κυνηγός που θολωμένος,  με μάτια γεμάτα μίσος σφυρίζει μέσα από τα δόντια του το θήραμα.  Έσπρωξα, τράβηξα, έδωσα πέντε-έξι χαστούκια ξαφνιάζοντας τους πάντες και με σχισμένα ρούχα κόλλησα το όπλο στο τζάμι του ταμία. 

Ήρεμος αυτός σήκωσε το βλέμμα του και κάγχασε ειρωνικά :

 – Δεν είσαστε και τόσο έξυπνος!

 – Παλιομαλάκα αυτό μόνο βρήκες να πεις; Θα σε τσακίσω! Πάρε τα χρήματα μου! Έβγαλα και του έδωσα την κατάθεση που πάλευα να κάνω μήνες. 

 Ο ταμίας γέλασε ξανά.

-Δεν είναι προσωπικό , αλλά είσαι εθισμένος στις καταθέσεις. Ξέρεις πόσοι με απείλησαν με όπλο , με μαχαίρι με κατσαβίδι ακόμα και ότι θα με φτύσουνε;  Σας βαρέθηκα πιστολάδες του κερατάα! Όχι , δεν θα πάρω την κατάθεση σου.

Να τα βάζεις με το τραπεζικό σύστημα είναι σαν να τα βάζεις με τον ίδιο τον διάβολο. 

 Κούνησα το κεφάλι καταφατικά. Ανώφελο.  Το παραδέχτηκα.

 – Πως αισθάνεσαι τώρα;  μου είπε με συμπονετικό ύφος  ο ταμίας.

Kκοίταξα ψηλά, οι βιντεοκάμερες στραμμένες πάνω μου χασκογελούσαν.

 O ταμίας έβγαλε μερικές δέσμες χρήματα και μου τα προσέφερε.

-Δεν μπορεί να φύγεις έτσι, πάρε σε παρακαλώ το ποσό αυτό. Η  τράπεζά μας κάνει δωρεές σε εξαρτημένους καταθέτες. Έλα μη ντρέπεσαι πάρε!

  Μέσα μου ήξερα ότι δεν μπορούσα να αλλάξω τη κατάσταση.

Εξαρτημένος και με περισσότερα χρήματα θα έπρεπε να παλέψω και αύριο για μια νέα πιο μεγάλη κατάθεση. Έσφιξα το χέρι του ταμία και μέσα σε χειροκροτήματα και δάκρυα από το κοινό που περίμενε λυπημένο να πάρει χρήματα,  αποχώρησα αναστενάζοντας.

Απέναντι από την τράπεζα το ζαχαροπλαστείο με την όμορφη βιτρίνα με καλούσε. Το μυαλό , σε άσχημες καταστάσεις σε μια έκρηξη ορμονών ,  μας επιφυλάσσει ως άμυνα χίλιες τρελές σκέψεις.

Έβγαλα το περίστροφο και απειλώντας την πωλήτρια πίσω από τους κουραμπιέδες,   τις πρότεινα τα χρήματα που μου είχε δώσει ο ταμίας.

-Πάρτα , πάρτα όλα δίχως δεύτερη κουβέντα!.. είπα αποφασισμένος να μη χάσω και αυτή τη μάχη.

-Ηρεμήστε κύριε, ηρεμήστε!.. μια στιγμή να σας τυλίξω τις τούρτες και τους κουραμπιέδες σας. 

 Η γλυκιά πωλήτρια άρχισε να βάζει σε πελώρια κουτιά τα γλυκίσματα και δείχνοντας μου τις κορδέλες περιτυλίγματος συνέχισε:

-Τι χρωματάκι προτιμάτε;  Έχουμε από όλα!

Δεν κρατήθηκα άλλο… αυτό είναι, σκέφτηκα. Σήμερα θα γίνω δολοφόνος.

-Θα με πάρει ο διάβολος αλλά θα πάρω και εσένα μαζί! Δεν … δεν θέλω γλυκά! Τα χρήματά μου θέλω να πάρεις!  Πρόκειται για ανάποδη ληστεία διάβολε!

-Λυπούμε κύριε!  Ξέρετε … ο παππούς μου μετά από 50 χρόνια ζαχαροπλάστης , έχει διαβήτη. 

-Ε, και λοιπόν;

Ένα άψυχο γέλιο αριστερά μου με έκανε να γυρίσω έκπληκτος. Ένας γέροντας καθισμένος σε μια κουνιστή πολυθρόνα, με σημάδευε με μια ιδίας ηλικίας καραμπίνα.

-Πιτσιρικά… πέθαναν πολλοί, πάρα πολλοί. Πριν ακόμα καταθέσουν τα χρήματα τους. Ο καπιταλισμός  πονηρά  εθίζει στο χρήμα και μετά σκοτώνει ρουφώντας άπληστα… Και όλοι εμείς πεθαίνουμε για λόγους που βολεύουν τα ασφαλιστικά ταμεία.

Τα μάτια του μίκρυναν τόσο που σχεδόν χάθηκαν μέσα στις κόγχες τους. Κατάπια τη γλώσσα μου μπροστά στην ωμή αλήθεια. Θα γινόμουν και εγώ ένας ακόμα διαβητικός.

-Λες , να είσαι ο πρώτος που βγαίνει από την τράπεζα και θολωμένος μπαίνει  εδώ;  Ξέρεις πιτσιρικά μου πόσους σαν και σένα έχω ταΐσει με τα γλυκά μου;  Χαχαχα ...  πως νομίζεις ότι έφτιαξα την μεγαλύτερη αλυσίδα ζαχαροπλαστείων απέναντι από τις τράπεζες;

- Λυπούμε, κύριε… είπα ξεψυχισμένα.

-Κι εγώ το ίδιο , είμαι πάμπλουτος… και ούτε η εγγονή  μου δεν θα μπορεί να πάει να καταθέσει την κληρονομιά που αφήνω…   Οι ασφαλιστικές εταιρείες πριν πληρωθούν με χρήματα θέλουν να είναι σίγουρες ότι θα τα καταθέσουν.

Αναψοκοκκινισμένος έβηξε δυνατά… και η σκόνη από τους κουραμπιέδες με σκέπασε ολόκληρο . 

Βγήκα από το ζαχαροπλαστείο κάτασπρος, γεμάτος με κουτιά από γλυκίσματα και με τα χρήματα να καίνε ακόμη την τσέπη μου.  

Αυτό το σάπιο και έξυπνο σύστημα σε φυτεύει σε μια έρημη τρύπα , σου ρίχνει σταγόνες νερό , πίνεις και ξαναπίνεις καθημερινά , νοιώθεις ότι γεμίζεις αλλά ακίνητος ριζώνεις στη θέση που σε φυτεύει…  δεν είναι τυχαία πράσινο το αγαπημένο χαρτονόμισμα.

http://imerosart080.blogspot.gr/2012/11/blog-post_6.html

ΗΘΙΚΕΣ ΑΝΑΛΓΗΣΙΕΣ

Η ΠΡΟΣΒΟΛΗ

Είχα κάποτε καταπιεί                                                                                                                                 

σιωπηλά μια προσβολή.                                                                                                                            

Ωστόσο  και σήμερα υπάρχει                                                                                                                    

σε μια σειρά σπασμών                                                                                                                             

χωρίς θόρυβο κανέναν.                                                                                                                           

Βαριά   οβίδα

βιωμένη αναλίσκεται…   

      

                                                                                                                          

ΕΙΔΗΜΟΝΕΣ

Καταρρέουμε

σε μια σειρά απόμακρων λέξεων    

                                                                                      

και πάντα σμίγουμε 

στην κοίτη της ξεροποταμιάς                                                                                                                    

ειδήμονες πιότερο 

 και από το ρόχαλο  των χαλικιών …

ΠΟΙΗΜΑΤΑ - ΨΑΡΙΑ

Το πρωτεύων ον άνθρωπος, 

σμιλεύει με λέξεις τα αχνάρια του ουράνιου τόξου

έως την επικείμενη πνοή του Αιόλου. 

Με την πρωινή πνοή 

έσκισα το ποίημα των χρωμάτων 

και άρχισα να ζωγραφίζω

ποιήματα - ψάρια 

στον καμβά της θάλασσας.

ΟΝΕΙΡΟ

Προδοτικό κι αυτό το όνειρο .                                                                                                                   

Όσο και αν πλησίασε την αλήθεια                                                                                                          

δεν μπορεί να καυχηθεί                                                                                                                            

ότι  έγινε  πουλί

υπέρμετρης πτήσης. 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Μια μάσκα εξαφανίζει το πρόσωπο.

Μια όψη ξεφεύγει από την σάρκα της.

το ίδιο , μέσα στη ρευστότητα της διαφυγής

το θέατρο γιορτάζει ειδωλολατρικά

τον κάθε ηθοποιό

που σαν βρώσιμο καρπό προσφέρει

την αφήγηση με δράμα

σε μια σκηνή διένεξης,

ξεριζώνοντας τις μάσκες

από  εμάς

το ακροατήριο χωρίς ταυτότητα.

ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ

Η προσφορά αυτή είναι μια σπατάλη , 

μια τελετουργία μη δρώμενη

ο χρόνος  χλευάζει  τα κορμιά μας.

ΔΑΚΡΥΑ

Κλάψε…                                                                                                                                          

Μαστίγωσε την  συμφορά                                                                                                                         

και κλάψε άφοβα.                                                                                                                                   

Το ξαναμμένο πρόσωπο της   

για  δάκρυ  δροσερό                                                                                                                                

δεν χρειάζεται κρεμμύδι.   

         

                                                                                                                        

ΜΗΠΩΣ

Μήπως,

μπορεί το μυστήριο να προβάλλει                                                                                                             

κομίζοντας το πρόσχημα της τρέλας,                                                                                                      


ή  μήπως,

μια ιδέα  ορά στην άβυσσο                                                                                                                    

της απουσίας την επένδυση;

ΛΑΤΟΜΕΙΟ ΙΔΕΩΝ

Σώζω μια σκέψη                                                                                                                                 

στης ανάμνησης το λατομείο.                                                                                                                    

Σκέφτομαι όμως  πως ετούτη την ώρα                                                                                                      

δεν υπάρχουν εργάτες  να λαξέψουν   

την ασυντέλεστη πράξη. 

Δεν υπάρχουν πέτρες  να προφέρουν 

την απουσία της. 

Άηχη  η σκέψη ,

ασυντέλεστη  προσμένει

στης ανάμνησης το λατομείο...   

                   

Ο ΜΕΓΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΔΡΑΚΟΣ ΒΡΥΧΑΤΑΙ…

Ο μέγας κοινωνικός δράκος έχει επιβληθεί παμπόνηρα και μεθοδικά πλήρως στη θέληση, βρυχάται και υφαίνει την νικητήρια καταγωγή του, σιδηρουργός που πεταλώνει την ελευθερία της βούλησης που στρογγυλεύει τις αρθρώσεις της επανάστασης. 

Είναι ο μέγας  δάσκαλος της θεωρίας  της πλήρους περιστροφής , ότι φεύγει - ξαναγυρίζει  δεν υπάρχει η εξέλιξη  η δυνατότητα να δραπετεύσεις  γι αυτό σου  ψιθυρίζει καθημερινά να απολαμβάνεις το λυντσάρισμα .

Με την  συστολή του ζωτικού σου χώρου , ρουφάει τους ανασασμούς  και χαρτογραφεί μια προσομοίωση της πραγματικότητας σε μικροφασματικές διαστάσεις....

Tο αόρατο συρματόπλεγμα  μετατρέπεται σε δήμιο της κάθε απόφασης εξόδου γίνεται αυτόχειρας της ίδιας της ελεύθερης εικόνας που εγκλωβίζει στη σπηλιά που την οικεία  μετατρέπει.

Αυτός ο εσωτερικός τρομοκράτης ο αποκλιμακωτής της λογικής και συνήγορος της απομόνωσης , είναι ο δικός σου δεσμοφύλακας  που φύετε από την γέννησή  εν σκότη,  ρουφώντας  από μέσα την κάθε πτήση σου...

Η  παρουσία του αόρατου καταγραφέα είναι μια  τροχιά που σε αφήνει στην ίδια  όχθη, χωρίς να κατέχεις τίποτα στο ταξίδι της ακινησίας.   

Αυλακώνει της ελλείψεις και προσφέρει απλόχερα μάσκες να ζεις όμορφα το μύθο  της ύλης και της κωμικής σκιάς της.

Ο κοινωνικός δράκος είναι ιδιαίτερα ευφυές ον τρυπώνοντας  με την κάθε ανάσα, με την κάθε δρασκελιά  σε αντηχήσεις  μέσα σου. Είσαι ο προικισμένος δημιουργός του γι αυτό σαν χορευτής χαίρεσαι την πτώση σου πάντα στον ίδιο τόπο με τον ίδιο απαράλλακτο ρυθμό.

Υπάρχει όμως μια υπερφυσική, ένα πεδίο δυναμικό στον κάθε άνθρωπο που  αν αφουγκραστεί , αν πιάσει το αυτί  τη δόνηση μιας  νότας  πνοής αέρινης , το σκέπτεσθαι γεννιέται και από αυτό απορρέει πετώντας η ελευθερία. Είναι το συναπάντημα με τη γη που σου φωνάζει  να την ψηλαφίσεις  και συλλέκτης της σοφίας της να  ξαναβαπτιστείς. 

Ο κοινωνικός δράκος γεννήθηκε όταν επήλθε αυτή η ρωγμή από το έδαφος που ξυπόλητοι  βλαστάναμε.

Ο μεγαλύτερος ίσως  τίτλος επανάστασης είναι να σε ελευθερώνει καθημερινά από την δική σου φυλακή το  κλειδί  της  γήινης  μουσικής , και γυμνός κολυμβητής να ρέεις σε ότι το πνεύμα μας αγγίζει.

                                                                                                                                                                                           

Λογοτεχνικό Καφενείο: Θανάσης Πάνου

Λογοτεχνικό Καφενείο: Θανάσης Πάνου

www.politikologia1.gr: Θεωρίες συνωμοσίας: Γιατί πιστεύουμε ότι μας ψεκάζ...

www.politikologia1.gr: Θεωρίες συνωμοσίας: Γιατί πιστεύουμε ότι μας ψεκάζ...: Τα δυο τελευταία χρόνια έχει καταντήσει της μόδας να αναφερόμαστε στους ψεκασμούς. Για την ακρίβεια να αναφερόμαστε στο γεγονός ότι μ...

στίγμαΛόγου: Η Κυριακή στην ποίηση

στίγμαΛόγου: Η Κυριακή στην ποίηση

ΑΘΙΒΟΛΗ: 'κι εσύ το είδες...' - 40 ΣΥΝ-ΠΟΙΕΙΝ (λίστα αναπαραγωγής)

ΑΘΙΒΟΛΗ: 'κι εσύ το είδες...' - 40 ΣΥΝ-ΠΟΙΕΙΝ (λίστα αναπαραγωγής)

Λογοτεχνικό Καφενείο: Θανάσης Πάνου

Λογοτεχνικό Καφενείο: Θανάσης Πάνου

Λογοτεχνικό Καφενείο: Έζρα Πάουντ - Οικονομικές Θεωρίες και Πόλεμος

Λογοτεχνικό Καφενείο: Έζρα Πάουντ - Οικονομικές Θεωρίες και Πόλεμος

poets' corner... and more art adventures: γιώργος βουτσάς - χρώματα

poets' corner... and more art adventures: γιώργος βουτσάς - χρώματα

Στάχτες: Αργύρης Χιόνης, «Όσο για τα ποιήματα, μες στα κουβάρια των χαρτιών…»

Στάχτες: Αργύρης Χιόνης, «Όσο για τα ποιήματα, μες στα κουβάρια των χαρτιών…»