Τρίτη 3 Μαΐου 2016

art 2- «Conjectural anatomies» T Panou-























  1. Hi friends 

  2. welcome to Thanasis Panou artpage , 

  3. (paintings ,scuptures works , Digital art )


  4. https://www.facebook.com/pages/Art-Imeros-Thanasis-Panou/406288246114367?sk=info






"Automn blues art"

Video art : Thanasis Panou










«child of titan»









«The song of mermaid» 







«Egkelados»












 ]]]]]






























«the art of camouflage I» 








«the art of camouflage II» 










"Corinthian - fishes 1-3 " 











































































«clams» 

























«red falls back» 





























































































































































































































































































































































































































“CONJECTURAL ANATOMIES”


 With the title “CONJECTURAL ANATOMIES” Greek cross-over artist and sociologist THANASIS PANOU participated at the Modern Artistic Interpretation Of European Cultural Tour implemented in August 2008 in Bern-Switzerland, Gratz-Austria, Brussels-Belgium and in October in Alexandria-Egypt. The large scale event was organized by the Art and Culture-Centre for Artistic Development and Culture in Athens-Greece and hosted participants, cross-over artists from 15 countries coming together to debate also the relationship between traditional art forms and modern technology. At this event , THANASIS PANOU presented an idiomatic and interactive dialogue between poetry, music and visual arts. Using poetry as the starting point and indeed the faster way to convey his messages, the artist combines also creative sound spectrum of music, drawings and video art to create a unique aesthetic result aiming to offer the viewer multiform communication with his artifacts. The first electronic poetry artifacts were created in 1985 using a multitudinous method called U.P.I.C by J. XENAKIS, poet ANDREAS PAGOULATOS and KOSTAS STRATOUDAKIS and their works were first presented at the 2th International Poetry Meeting at Gogolin France in 1985 and the year after at Pplyphonix 1988. The Music of J. MIZAROLLI, A. PERDIKIS AND J. ZOUGANELIS within the co- existence with the poetry, painting and video art of Thanasis Panou construct a concrete aesthetic approach of experiencing those art forms as a conjectural act of an artistic exercise. Thanasis Panou’ s exhibitions will be continued also during 2009 as variations of those in 2008 trying to keep up the artistic dialogue and communication between cross-over artists around Europe.


“CONJECTURAL ANATOMIES”
-CREOLES-
Panou reptend dans les Creoles l’ expression ardente de ses portraits lorsg’ il les anime d’ un element qui pourrait etre decrit comme la catalyse instantanee de l’ immobilite qui cependant se repete sans cesse. Plus precisement il s’ agit par l’ intermediaire de la representation pictuale des objets, d une etude sensible et judicieuse de la signification du noir qui tout en entourant les objets reste. La couleur dominante du peintre. C’ est un noir profound mais contradictoire qui donne la sensation de puiser ses raciness dans la lumiere tout en affrant une promesse legeze mais incessant de destruction de l’ obscurite.
Il s’ agit d’un discouts qui s effectue a la base d’ un contzepoint harmonieux du tettestre et du transgressant , d’ on decoule egalement l’ ineriorite palpitante du pentre.

Dr Miriam Morais                                                                                                          Historien d’ art…



Panou’ work is like a wild sea where you can see trough the depths to the colourful pebbles on the bottom.


Kevin Harris –poet-













-Art / oil , acrylic, Watercolor,, & pen/ink/ Copic-


Paintings, video montage and music


created composed and performed by Thanasis Panou 2014















































































I think we all need to stay young at heart. 

Peace, love and joy....



















Ο ΕΠΙΤΗΡΗΤΗΣ














…
Το φορείο βγήκε από το ασθενοφόρο και με ταχύτητα οι νοσοκόμοι κατευθύνθηκαν στην αίθουσα των επειγόντων περιστατικών του νοσοκομείου. 
-Ο επιτηρητής είναι, ψιθύρισε ο συνοδός αστυνομικός  στον γιατρό, παλιό συμμαθητή του. Ο Γιατρός κοίταξε τον τραυματία στα μάτια.
 –Ο Επιτηρητής! Μάλιστααα! Μάλιστααα!
Πολλοί πρώην μαθητές του , ενήλικοι πλέον δεν θυμόσαν τι μάθημα δίδασκε, μόνο ότι ήταν ο επιτηρητής, ο μισητός δεσμοφύλακας και καταπιεστής τους. Μετά την νάρκωση της εγχείρησης άνοιξε τα μάτια και κοίταξε ζαλισμένος γύρω του.
-Μάλιστααα! Μάλιστααα!  Όλα πήγαν καλά κύριε επιτηρητά! του ψιθύρισε ο γιατρός. Είμαι παλιός μαθητής σας. Ο Μπικάκης.
Έκλεισε πάλι τα μάτια του. Επιτηρητής! Χρόνια είχε να ακούσει να τον αποκαλούν έτσι. Και αυτό το «Μάλισταα! -Μάλιστααα!» του θύμισε τόσα πολλά… Από τις δικές του αναμνήσεις και από την πείρα του ήξερε πως ο νους των μαθητών ήταν πάντα στα καλαμπούρια, στα πειράγματα στις φάρσες και ήξερε πολύ καλά πόσο δύσκολο ήταν να συγκεντρωθούν .Για τον λόγο αυτό είχε γίνει ένας ανάλγητος δάσκαλος με αυστηρές αρχές όπως άλλωστε είχε μεγαλώσει και ο ίδιος. Μα αυτό που τον έκανε μπαμπούλα στα μάτια των μαθητών ήταν η εμμονή στην απόλυτη πειθαρχία  και η αυστηρότητα της επιτήρησης του  ακόμα και στα ολιγόλεπτα τεστ.  Είχε αποκτήσει μάλιστα  όνομα με παρατσούκλι  για αυτές του τις εμμονές,  όχι μόνο στο σχολείο του αλλά και στα άλλα σχολεία.
Δεν τον πτοούσε όμως τίποτα. 
Τι και αν τα παιδιά δεν του είπαν ποτέ χρόνια πολλά για την γιορτή του , τι και αν δεν τον ήθελαν ποτέ στις εκδρομές τους , αυτός είχε αναγάγει σε επιστήμη την επιτήρηση.  Είχε αναπτύξει  μάλιστα και διάφορες τεχνικές εκφοβισμού , κυρίως με το βλέμμα , που τον έκαναν τον πιο μισητό δάσκαλο.  Όταν έπιανε τα σκονάκια , τα σωτήρια χαρτάκια που επιμελώς είχαν προετοιμαστεί για την αντιγραφή, μόνο τότε θριάμβευε ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπό του. Και πάντα , ακολουθούσε  η ίδια λέξη:
-Μάλιστααα! Μάλιστααα! Κάγχαζε επαναλαμβάνοντας εκνευριστικά μέσα από τα σφικτά χείλια του. Η  υπόθεση θα πάει στον διευθυντή.
Ήξεραν πολύ καλά όλα τα παιδιά αυτό το «μάλιστααα». Την στέρηση που  σήμαινε αυτή η λέξη . Την κατσάδα από τον διευθυντή και τους γονείς, την αποβολή δύο και τρείς μέρες μα πιο πολύ την καταρράκωση της αξιοπρέπειας.
-Αύριο , Μπικάκη, δεν θα έρθεις σχολείο εσύ. Οι γονείς σου θα έρθουν.
Ο Γιατρός μετά από τόσα χρόνια , θυμόταν ακόμα την αδικία της αποβολής του. Τον ανένδοτο Επιτηρητή , που δεν ήθελε να ακούσει καν την απολογία του. Και τον έπνιγε το δίκιο. Και η  αδικία σε ένα παιδί είναι η χειρότερη πληγή, ένα τραύμα που δεν επουλώνεται ποτέ. Ειδικά και όταν συνοδεύεται από ποινές που πληγώνουν πολύ, όπως η δικιά του. 
Ήταν λίγο πριν τα Χριστούγεννα που συνέβη η αποβολή από το σχολείο και η αντίστοιχη μεγαλύτερη τιμωρία από τους γονείς. Η στέρηση του δώρου που περίμενε με αγωνία όλη την χρονιά. Την Fender , την ηλεκτρική κιθάρα που ονειρευόταν και που θα τον έκανε πρώτο σολίστα  στη σχολική Rock  μπάντα.
 Γιατρός σήμερα, έδινε καθημερινά μάχες με πληγές και τραύματα , με ανθρώπους βουτηγμένους στον πόνο και ούτε μια φορά δεν βαρυγκώμησε, δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια για βοήθεια. Δεν ξεχώρισε ποτέ ασθενή, εθνικότητα, ηλικία , ή οικονομική επιφάνεια.  Αυτή τη στιγμή όμως, το παιδικό του τραύμα του γέννησε αμφιβολίες , αν όλοι οι άνθρωποι αξίζουν την αγάπη. 
Κάθισε δίπλα στον επιτηρητή , τον γερασμένο δάσκαλο και του έπιασε το χέρι.  
Ο επιτηρητής , άνοιξε κάποια στιγμή τα μάτια και προσπάθησε να ψηλαφίσει με το αδύναμο χέρι του το εγχειρισμένο σημείο.
--Μπικάκη… πως είναι η ζωή σου;
-Καλά κύριε επιτηρητά… πέστε μου όμως, ποιόν να ειδοποιήσουμε  να έρθει στο νοσοκομείο;
-Κανέναν!
-Μα γιατί, όλα πήγαν καλά, δεν θα ανησυχήσει ο δικός σας άνθρωπος…
-Κανέναν Μπικάκη… όταν λέω κανέναν , εννοώ ότι δεν έχω κανέναν…
-Ο γιατρός σκέφτηκε, πως δεν είχαν φανταστεί, δεν είχαν σκεφτεί ποτέ τα παιδιά πως μπορεί να είχε οικογένεια ο επιτηρητής.  Άλλωστε ποτέ δεν τον είχαν δει στις εκδηλώσεις με δικούς του ανθρώπους.
-Μπικάκη, σε ευχαριστώ, σε ευχαριστώ για την βοήθεια που μου προσφέρεις. Πως θα στο ανταποδώσω παιδί μου;
-Υπάρχει τρόπος , κύριε επιτηρητά… να ακούσεις την απολογία μου για την αποβολή που μου έδωσες και δεν άκουσες ποτέ…
-Την απολογία σου; εντάξει , αν και δεν βλέπω το νόημα…
-Ίσως αναγνωρίσετε ότι το σφάλμα ήταν δικό σας και ότι με αδικήσατε , είναι σημαντικό για εμένα… Λοιπόν, έγραφα συγκεντρωμένος όταν μου πέταξαν από το διπλανό θρανίο ένα σκονάκι που προοριζόταν για τον διπλανό μου… εγώ απλά, προσπάθησα να το πετάξω κάτω…
-Μάλισταα!  Μάλισταα! Σε είδα, σε πήγα στον διευθυντή και έφαγες αποβολή. Διαβολόψειρα ήσουνα και εσύ όπως όλη η τάξη σου! Σου εφιστώ την προσοχή όμως, στο εξής σημείο: Στον στρατό, Μπικάκη, δεν έχει σημασία ποιος είναι υπεύθυνος για μια ανωμαλία, αυτό που έχει νόημα είναι ο παραδειγματισμός , η τιμωρία… Και το σχολείο είναι στρατός… Και το ουσιαστικό είναι πως σήμερα είσαι ένας γιατρός…

-Ο τρόπος όμως… δεν ήταν ενδιαφέρον για την ανάπτυξη της προσωπικότητας μας αυτό που εισπράξαμε ως παιδιά, αλλά το μόνο ενδιαφέρον που βλέπαμε ήταν για τυφλή υποταγή στους κανόνες και την επιβολή νεκρικής σιγής.
-Ας προχωρήσουμε τότε, πιο πολύ. Ας πάρουμε ως δεδομένο την αδικία. Σε ερωτώ λοιπόν: Επιτρέπεται ο δάσκαλος να αδικήσει; Βεβαίως και μπορεί. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι άνθρωπος τιμιότατος. Τιμιότατος και με παρωπίδες ! Συγνώμη παιδί μου, Συγνώμη, ψέλλισε πάλι ο επιτηρητής και κουρασμένος αποκοιμήθηκε.
Ο γιατρός το βράδυ αυτό μπήκε στο διαδίκτυο και έστειλε ένα μήνυμα σε όλους τους συμμαθητές του.
«Ο επιτηρητής είναι στην εντατική, ζήτησε συγνώμη»
Το πρωί όλη η τάξη ήταν δίπλα του.


Η έκπληξη και η χαρά του ήταν βέβαια μεγάλη αλλά ανακάλυψε μέσα από τις αναμνήσεις των μαθητών του ότι όλοι είχαν κάνει σκονάκια, όλοι είχαν αντιγράψει και ότι αυτός που παινευόταν για την τέλεια επιτήρηση δεν είχε δει παρά μόνο τα εξόφθαλμα. 














ΓΥΝΑΙΚΑ –ΠΡΟΣΜΟΝΗ






ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΧΤΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ
..,.,.
Ανάθεμα 1


Το αποψινό τοπίο της νύχτας θα το ονομάσω ανάθεμα για τη νεκρική σιγή που περισσότερο και από την μοναξιά μαυρίζει. Το μονοπάτι γίνεται ανηφορικό και πετρώδες, ορθώνεται γυμνό και απότομο … βρε τι μου θυμίζει… παγωμένος αέρας χαστουκίζει τον ιδρώτα στο μέτωπο. Δοκιμασίες αναπνοής, κρίση ακινησίας … επιτέλους το υψόμετρο είναι ώρα μεταμεσονύχτια … θαρρείς ότι ο αργός ρυθμός της νύχτας απολαμβάνει το λυντσάρισμα…











Ανάθεμα 2
ώρα μεταμεσονύχτια:


Το εκτόπλασμα μου μετατρέπεται σε δήμιο των ματιών μου, γίνεται αυτόχειρας της ίδιας της λειτουργίας του. Η όραση … Αυτή δεν είναι μάχη … είναι είναι ατύχημα, χύμα κρασί, σκέψεις προκατακλυσμιαίας ευφυΐας… Το 1765 όταν ένα κύμα βρέθηκε πάνω σε ένα άλλο κύμα κατάλαβα το νόημα και το παιχνίδι της ύπαρξης του. Αποκλιμακωτής της λογικής , συνήγορος του ονείρου με έσπρωξε στους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας που ενυπάρχουν μέσα μας. Ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής είναι να σε κρεμάσει το ίδιο το εκτόπλασμά σου… Έχει επιβληθεί πλήρως στη θέληση… αυτόματη γραφή, η θεωρία της πλήρους περιστροφής, ότι φεύγει – ξαναγυρίζει στρογγυλεύει τις αρθρώσεις των δαχτύλων στο μέγεθος των πλήκτρων του Υπολογιστή και υφαίνει την νικητήρια καταγωγή του, σιδηρουργός που πεταλώνει τα μάτια, την βούληση μου…








Ανάθεμα 3
φοβάμαι ότι το ρύγχος του γίνεται όλο και πιο μυτερό…όπααα!!! είναι η αρχή της νύχτας … παλμοδονήσεις του νου με τυφλή καθοδήγηση. Και ο δαίμονας αυτός δεν ανταλλάσσει νοήματα μαζί μου κρατάει κρυμμένη την όψη της νύχτας γιατί από τη νύχτα γεννήθηκε. Όταν βλέπουμε όνειρα, στο βάθος τους υπάρχει το εν σκότει εκτόπλασμα – καταγραφέας. Μια παρουσία αόρατη, μια φέτα της νύχτας, μια τροχιά που σε αφήνει στην απέναντι όχθη, χωρίς να κατέχεις τίποτα. Δεν εκπέμπει προς εσέ, ρουφάει τις αναμνήσεις των ονείρων και χαρτογραφεί τη νέα ανταλλαγή της πραγματικότητας… Γράφει τα ανείπωτα και εμφανίζει ότι έχεις εξαφανίσει επιμελώς.
Το εκτόπλασμά μου επικοινωνεί ως στρόβιλος, όπως τα αέρια και τα ρευστά…φασματικές διαστάσεις ονειρικές σε αυτή τη διαστολή του ποιητικού χρόνου… ΩΡΑ νύχτας.










Ανάθεμα 4

Είναι η ώρα που η εικόνα του βρέθηκε στο ξέφωτο δίπλα στο γηραιό δένδρο στη σπηλιά που η οικεία μου μετατράπηκε















ΓΥΝΑΙΚΑ –ΠΡΟΣΜΟΝΗ
...
Αυτή η γυναίκα που τίκτει έρωτα,
με χέρια ανοικτά να προσμένουν,
σαν φλόγα στο σκοτάδι κυρίαρχη,
χέρια ανυψούμενα που καλούν ηδονή,
μια πύλη ορθάνοικτη που ανοίγει περάσματα,
αυτή η γυναίκα από διαφανές κρύσταλλο,
τα σωθικά της προσμονής ανοίγει διάπλατα,
ένα λευκό άγαλμα είναι ,
που αναπαριστά την θεϊκή πλάση της σάρκας,
Γέννηση, ζωή, θάνατος,
όλα τα εμπεριέχει,
τα εκπνέει και τα ανατρέπει
τα διαπερνά τα υψώνει και τα διασπείρει
και όλα μέσα στο είναι μου σηματοδοτεί

στην ακατάληπτη του έρωτα προσμονή.