Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑ

Η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ

Όταν ρώτησαν κάποτε τον Πικάσο γιατί χρησιμοποιούσε τόσο πολύ μπλε στην νεανική του «μπλε εποχή» απάντησε: 

«Γιατί τότε ήμουν φτωχός και το φθηνότερο χρώμα ήταν αυτό!»

Η κάθε εικαστική και καλλιτεχνική δημιουργία δημιουργείται μέσω της σύλληψης, (όραση, ασυνείδητες εικόνες, φαντασία) περνά από τον νοητική διαδικασία μέσω της αντιληπτικής ικανότητας και οδηγείται στη ψυχή με την έννοια της αίσθησης-συναισθήματος. Τα συναισθήματα είναι όπως τα χρώματα. Ευχάριστα και δυσάρεστα. Και τα ευχάριστα ή γλυκερά συναισθήματα δεν είναι τα μόνα που έχουν θέση στο χώρο της τέχνης. 

Στην τέχνη συμβαίνει ότι στη ζωή. Η συνύπαρξη των αντιθέσεων. 

Και δεν είναι γι ΄αυτό το λόγο τίποτε «άσχημο» όσο αφορά το εσωτερικό αποτέλεσμα, την επίδραση δηλαδή στην ψυχή των άλλων. Ο Wassily Kandinsky στα βιβλία του «για τον πνευματικό στη τέχνη» και «για την εσωτερική ωραιότητα» τονίζει ότι «Ωραίο είναι εκείνο, που πηγάζει από μια εσωτερική ψυχική αναγκαιότητα. Ωραίο είναι εκείνο, που είναι εσωτερικά ωραίο». Το ενδιαφέρον και ταυτόχρονα περίεργο για την τέχνη είναι πως τα κριτήρια αξιολόγησης για την αισθητική αξία της δημιουργίας, διαφέρουν ως υποκειμενικές αναγνώσεις. 

Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγει ότι  ηθική  κάθε εποχής  διαμορφώνει αντίστοιχα και την οπτική σε σχέση με το «ωραίο»  και το «άσχημο. 

Ο Kandinsky επισημαίνει: 

Κάτω από αυτό το ωραίο, δεν πρέπει, όπως φαίνεται από μόνο του, να εννοείται η εξωτερική ή πολύ περισσότερο η εσωτερική τρέχουσα ηθική, αλλά όλα, όσα εξευγενίζουν και πλουτίζουν και με την εντελώς απροσέγγιστη μορφή την ψυχή.

 Είναι γι΄αυτό το λόγο π.χ. στην ζωγραφική κάθε χρώμα εσωτερικά ωραίο, επειδή προκαλεί κάθε χρώμα μια ψυχική δόνηση και πλουτίζει κάθε δόνηση την ψυχή. Και γι΄αυτό μπορεί τελικά να είναι εσωτερικά ωραίο καθετί που είναι εξωτερικά «άσχημο». Έτσι συμβαίνει στην τέχνη, έτσι συμβαίνει στη ζωή. Και δεν είναι γι΄αυτό το λόγο τίποτε «άσχημο» όσον αφορά το εσωτερικό αποτέλεσμα, την επίδραση δηλαδή στη ψυχή των άλλων.

Όλοι λατρεύουμε την ομορφιά και την αισθητική της απεικόνιση ή περιγραφή, είτε ως εικόνα, ως ήχο, ως κίνηση , είτε ως ποιητικό λογοτεχνικό λόγο, αλλά δεν πρέπει να απορρίπτουμε με ευκολία όπως συνήθως γίνεται , λιγότερα θελκτικά θέματα.

Η αποστροφή και η απόρριψη δεν επιτρέπει στον θεατή ή αναγνώστη να νοιώσει την τρομερή ειλικρίνεια της φύσης , της ζωής ή του εσωτερικού κόσμου του όντος. Η αισθητική απόλαυση και η τέρψη από την ομορφιά ενός πίνακα για παράδειγμα, είναι άσχετη με την αλήθεια την ειλικρίνεια αλλά και την εσωτερική ομορφιά του θέματός του.

 Ο μουσικός για να πετύχει την ηχητική εντύπωση που επιδιώκει, μπορεί να χρησιμοποιήσει ακόμη και μια σκληρή παράφωνη νότα , που στην αρχή προκαλεί αισθητικό βραχυκύκλωμα.«Ο σύγχρονος καλλιτέχνης βρίσκει την ενοποίηση της καλλιτεχνικής του προσωπικότητας στην καταστροφικότατα. 

Η μεφιστοφελική διαστρέβλωση της λογικής σε παραλογισμό, της ομορφιάς σε ασχήμια, με έναν τόσο εξοργιστικό τρόπο ώστε ο παραλογισμός να βγάζει σχεδόν νόημα και η ασχήμια να έχει μια προκλητική ομορφιά –είναι ένα δημιουργικό επίτευγμα που δεν έχει φτάσει σε τόσο ακραίες εκδηλώσεις στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού, αν και δεν είναι τίποτε καινούργιο σαν αρχή» C.G.JUNG 

Ο Θόδωρος Πάντος (στο βιβλίο του «το χρώμα» Κάλβος) επισημαίνει για την εκφραστικότητα των χρωμάτων:

 «Τα έργα του Ρενουάρ που αποπνέουν γλυκιά θλίψη, όπως εκείνα με τις φιγούρες των ξανθών κοριτσιών που παίζουν πιάνο, δεν μειώνουν τον Ρενουάρ … Ένας θεατής εξ άλλου, σε σχέση μ΄ έναν άλλο, απέναντι στο ίδιο έργο, μπορεί να χρειαστεί περισσότερο χρόνο για να φτάσει στο συναίσθημα. Αυτό δεν σημαίνει πως ο πρώτος ζητά ευκολότερα έργα από τον δεύτερο, ή πως το συναίσθημα είναι συγκεκριμένο, όμοιο για όλους.

 Είναι ένα αποτέλεσμα το συναίσθημα, ένα σύνολο γνώσεων, εμπειριών, και πνευματικών και ψυχικών καταστάσεων που καθορίζουν τη στιγμή της επαφής με το εικαστικό έργο»

Αντίστοιχα στο κεφάλαιο , Υφή, Ποιότητες, Ματιέρα, τονίζει:

 «Η θεματική εικαστική τέχνη καλείται να μεταλλάξει (transposer) τη φυσική υφή σε εικαστική, σαν μέρος της μεταλλαγής της γενικής φυσικής πραγματικότητας σε εικαστική γιατί, και σε αυτό το σημείο, η μίμηση της μιας από την άλλη είναι και και αδύνατη και άσκοπη. Οι ζωγράφοι της κορνίζας, επιμένουν ωστόσο σ΄αυτή τη μίμηση με απόλυτη ειλικρίνεια, μιας και η εικαστική πραγματικότητα δεν είναι μέσα στις επιδιώξεις τους. Φτάνουν δε συχνά σε τέτοια «θαυμαστά» αποτελέσματα που ένας έντεχνος εικαστικός δεν είναι σε θέση να πραγματοποιήσει… Αυτό που θέλουν είναι να φτιάξουν ένα λουλούδι που να μυρίζει, ένα μήλο για δάγκωμα, ένα πρόσωπο έτοιμο να σου μιλήσει ή μια θάλασσα στην οποία θέλεις να βουτήξεις. Και φαίνεται να το πετυχαίνουν, αφού βρίσκουν εύκολα κοινό διατεθειμένο να μυρίσει, να δαγκώσει, να ακούσει ή να κολυμπήσει! Η «λεία ζωγραφική» που αποδίδει πιστά τη φύση, τις επιθυμίες ή τις αναμνήσεις, καλύπτει τις άμεσες οπτικές και συγκινησιακές ανάγκες και των δύο. Το κακό θα ήταν ίσως ασήμαντο αν, και οι μεν και οι δε, δεν ταύτιζαν αυτό το είδος με την «κλασική τέχνη» εννοώντας με το «κλασικό» κάθε εικαστικό έργο που δημιουργήθηκε μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, όπου τοποθετούν και το τέλος της τέχνης! Ότι έγινε μετά, το αγνοούν, ή το απορρίπτουν. Μα μήπως γνωρίζουν τι έγινε μετά;» 

 Ένας από τους πρώτους προμάχους, ένας από τους πρώτους ψυχικούς συνθέτες στην τέχνη του σήμερα, από την οποία θα πηγάσει η τέχνη του αύριο, ο Μαίτερλινκ, λέει: «Δεν υπάρχει τίποτε πάνω στη γη, που να λαχταράει περισσότερο την ομορφιά και που να ομορφαίνει ευκολότερα από μια ψυχή… Γι΄αυτό και αντιστέκονται πολύ λίγες ψυχές στη γη, στην κυριαρχία μιας ψυχής, που αφοσιώνεται στην ομορφιά»

Παράλληλα φαινόμενα υπάρχουν σε όλες τις εκφάνσεις της δημιουργίας και μας καλούν χωρίς προκαταλήψεις να απολαύσουμε τις τολμηρές αρμονίες τους. 

Η δημιουργία είναι ένα εξερευνητικό ταξίδι που απαιτεί να ξανοιχτεί η νόηση και η συναίσθηση, σε θάλασσες απάνεμες αλλά και φουρτουνιασμένες.

video

ΜΑΤΙΕΣ: ΠΡΟΤΙΜΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΣΩΜΑΤΑ

-«Μα πως είναι έτσι;» «χάλια είναι!!» «τι της βρήκε, που δεν έχω εγώ;»

Πολλές γυναίκες απορούν γιατί ό σύζυγος , ο σύντροφος ή κάποιος άλλος άνδρας ενδιαφέρεται με «περίεργες» ματιές , για μια γυναίκα που δεν έχει καθόλου καμπύλες ή τις παρα-έχει.  Φυσικά η Μόδα και προώθηση-εκμετάλλευση του γυναικείου σώματος από την διαφήμιση-ΜΜΕ- διαμορφώνουν πρότυπα και σεξουαλικών επιλογών. Οι σύγχρονες ψυχοεπιστημονικές έρευνες όμως εξετάζουν και συσχετίζουν τις προτιμήσεις με αφετηρία το γονίδιο, την κληρονομική μάζα και τα καθοριστικά πρώτα χρόνια της ανάπτυξης.

Μερικά πρακτικά αποτελέσματα αναφέρουν:

ΒΥΖΙ ΜΕΓΑΛΟ

Άνδρες που προτιμούν τις κοπέλες με τα μεγάλα στήθη, είναι συνήθως εκδηλωτικοί. Είναι έξυπνοι και γίνονται εύκολα το επίκεντρο κάθε συντροφιάς. Τους αρέσει να βρίσκονται συντροφιά με γυναίκες συνέχεια. Ασχολούνται με τον αθλητισμό, είναι γεμάτοι σιγουριά, καπνίζουν και πίνουν αλλά συχνά δεν έχουν θέληση και αντοχή. Μόνο σπάνια οι άνδρες που προέρχονται από ανώτερα οικονομικά στρώματα προτιμούν τις γυναίκες με τα μεγάλα στήθη. 
Η απογαλάκτισή τους δεν τελειώνει ποτέ.

ΒΥΖΑΚΙ

Οι άνδρες που προτιμούν τις γυναίκες με το μικρό στήθος δεν πίνουν συνήθως. Έχουν κλίση προς τις σταθερές πεποιθήσεις αλλά και παθαίνουν εύκολα κατάθλιψη. Συχνά τους λείπει η φιλοδοξία και συνήθως προέρχονται από πλούσιες οικογένειες.

ΠΟΔΑΡΑΚΙΑ

Τα κοντά πόδια στις γυναίκες και η προτίμηση των ανδρών σε αυτά , δείχνουν έντονη επαγγελματική φιλοδοξία και συχνά την συμμετοχή σε ομάδες, ενώσεις και λέσχες κοινωνικού-ψυχαγωγικού προσανατολισμού. Οι άνδρες αυτοί έχουν ανάγκη να αισθάνονται πως οι άλλοι τους εκτιμούν και τους θαυμάζουν. Συχνά έχουν επαγγελματικές δυσκολίες καπνίζουν και αποστρέφονται το οινόπνευμα. Το αγαπημένο τους ανάγνωσμα είναι οι αθλητικές στήλες στον τύπο. Επιθυμούν τον απόλυτο έλεγχο στη γυναίκα.

ΠΟΔΑΡΕΣ

Τα μακριά γυναικεία πόδια και η προτίμηση σε αυτά, αποκαλύπτουν επιθετικότητα αλλά και συχνά αισθήματα ενοχής. Είναι συνήθως επιχειρηματίες με τρυφερή ψυχή που προτιμούν τη μητέρα από τους δύο γονείς. Το σκανάρισμα άλλωστε μιας ατέλειωτης ποδάρας υποδηλώνει και την επιθυμία εγκλωβισμού στην φυλακή της.

ΚΟΛΑΡΑ

Τα μεγάλα, στρογγυλά οπίσθια και ο θαυμασμός σε αυτά δείχνει άνδρες με καλή οργάνωση  της τάξεως μέχρι και εμμονής και με τάσεις προς τη λεπτολογία. Συνήθως είναι δραστήριοι στο κατάστημα ή στο γραφείο τους αλλά επαγγελματικά εξαρτώνται από τους άλλους. Έντονα συναισθηματικοί, κατηγορούν συχνά τους εαυτούς τους. Η έκφραση «κολάρα μου!»  εκφέρεται πάντα δυνατά και με γουρλωμένα μάτια.

ΚΟΛΑΡΑΚΙ

Οι άνδρες που προτιμούν τις γυναίκες με μικρά οπίσθια δεν έχουν συνήθως κλίση προς τα αισθήματα ενοχής. Είναι δραστήριοι στην εργασία και δεν έχουν την επιθυμία να αποτελούν το επίκεντρο. Δεν ενδιαφέρονται για τα ζωηρά σπορ. Σε αυτόν τον τύπο εξακριβώθηκε επίσης ένα σημαντικό γεγονός σε μεγάλο ποσοστό: Τα περισσότερα υποκείμενα του πειράματος θήλαζαν όταν ήταν μωρά. Η προτίμηση άλλωστε στο  κολαράκι υποδηλώνει και την προσκόλληση στην εφηβική ηλικία.

ΣΑΒΟΥΡΟΓΑΜΗΔΕΣ

Όποιος δεν νοιώθει καμιά προτίμηση ούτε για τα μεγάλα ούτε για τα μικρά στήθη ή οπίσθια, τα μακριά ή κοντά πόδια ή προτιμάει το μέσο όρο  έχει αντιφατικό χαρακτήρα. Το «Εγώ» του σε αυτή την περίπτωση δεν θεωρείται «ισορροπημένο». Φαΐ να είναι και ότι να είναι δηλαδή. Θεωρούνται από τις γυναίκες οι πιο επικίνδυνοι άνδρες γιατί μπορούν να καταρρακώσουν οποιαδήποτε στιγμή το εγώ τους αφού η  ματιά τους παίζει συνεχώς σε  οτιδήποτε θηλυκό.

ΦΑΤΕ ΜΑΤΙΑ ΨΑΡΙΑ

Ματιές,

Ματιές του ωραίου καταγραφείς

Μόνιμοι αλιείς της σεξουαλικής επιθυμίας

Ανεκπλήρωτοι πόθοι ζωγραφισμένοι στη κόρη του ματιού

Και ματιές μυωπικές που ψηλαφίζουν μέρα - νύχτα

Τυφλές ματιές μόνιμα μέσα σε νύχτα

 καλλίγραμμα  φαντάσματα να στοιχειώνουν.

Και πριν απορρίψουμε βιαστικά τις έρευνες για τις προτιμήσεις θεωρώντας ότι είναι του «κώλου» πρέπει να σκεφτούμε ότι τα ψυχολογικά αίτια μιας κίνησης, αντίδρασης ή και προτίμησης έχουν απεριόριστες παραλλαγές όπως και τα αίτια για την συμπεριφορά των ανθρώπων.

Οι κοινωνικό-ψυχό- επιστήμες , ερευνούν τον τύπο ολόκληρου του ανθρώπου και από την ελάχιστη λεπτομέρεια. Ο Οργανισμός δεν είναι μια μηχανική συνάθροιση τμημάτων αλλά ένα βιολογικό σύνολο που αναπτύσσεται από ένα κύτταρο (ωάριο) , που τα μέρη του συνδέονται στενά μεταξύ τους κατά την εξέλιξή τους. Η ψυχολογία έχει εξακριβώσει ότι η βασική δομή του οργανισμού αποτελείται από το λεγόμενο ανακλαστικό σύστημα.

Υπάρχουν νεύρα που οδηγούν από τις επιφάνειες στον νωτιαίο μυελό και τον εγκέφαλο (προσαγωγά, αισθητικά νεύρα). Σε αυτό το ανακλαστικό σύστημα «ρέει» το νευρικό σύστημα. Η δραστηριότητα των μυών και των αδένων είναι όμως έκφραση του νευρικού συστήματος. Επειδή το ένα σύστημα ανακλαστικών που δημιουργεί τον οργανισμό συνδέεται στενά με ένα άλλο, κάθε στάση, κίνηση και προτίμηση αποτελούν γνωρίσματα ολόκληρης της προσωπικότητας.

Κάθε ερέθισμα κάθε ένδειξη, κάθε έννοια μπορεί να είναι σημαντική. Έτσι σήμερα μελετώνται και θέματα που παραδοσιακά βρίσκονται πέρα από την αυστηρή επιστημονικότητα αλλά είναι μέρος πανάρχαιας σοφίας και εμπειρίας.

Πηγές- Ερευνητικές εργασίες:

Δρ. Τζέρρυ Γουίγκινς, Δρ Τζούντιθ Κοέν Κόγκερ -Πανεπιστήμιο ψυχολογίας Ιλινόις.

& Χαννς Κούρτ.