«η ασπρόμαυρη τέχνη του χρόνου» Victor Ivanovski

Photography by Victor Ivanovski

Ενας εκπληκτικός καλλιτέχνης που και με την τεχνική του RETOUCHING σταματάει τον χρόνο… 

είτε φύση είτε ανδρας και γυναίκα είτε ο ερωτικός τους πόθος και οι φαντασιώσεις 

ισορροπεί άριστα μέσα από τη μαύρη και άσπρη αντίθεση…

Οι οπτικοί πίνακές  μέσω της καταγραφής και αποτύπωσης του φωτός πάνω στην ανθρώπινη φόρμα αποκαλύπτουν με τον πιο ευχάριστο τρόπο την συγγένεια της φωτογραφίας με την ζωγραφική. 

Στα βήματα του  Louis Jacques Mande Daguerre) τον εφευρέτη του προδρόμου του κινηματογράφου (Diorama), πειραματίζεται τολμηρά με τους οπτικούς του αισθητήρες να αναλύουν τα μοντέλα του σε ένα πλήθος εικονοστοιχείων με υψηλή αισθητική. 

Όταν πρωτοσυνάντησα την τέχνη του 

ήρθε στο μυαλό μου 

η δυναμική ματιά του Έντουαρντ Γουέστον. 

Portfolio by Victor Ivanovski: 

portrait, people, nude, still life and abstract.

© Victor Ivanovski, 

☎ +7(916) 343 60 40,

 ✉ 2001photo@mail.ru, Russia.

«η ασπρόμαυρη τέχνη του χρόνου» 

Victor Ivanovski

Η ΠΑΡΑΔΟΞΗ ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Η εξουσία τρέφεται από τις τεράστιες  στερήσεις που αναπαράγει. Αν τις στερηθεί, καταρρέει. 

Η παράδοξη φύση της ελευθερίας αρχίζει από τους ίδιους τους φραγμούς που επιβάλλει η στενότητα της συνείδησής μας. Την ντύσαμε  με  θεωρητικά μοντέλα σε όλες τις εποχές την χρησιμοποιήσαμε για κοινωνική χειραγώγηση και επανάσταση και λησμονήσαμε ότι είναι μια υπερψυχική έννοια περιπλανώμενη μέσα στο πάθος της ζωής. Και μέσα σε αυτό το πάθος εμείς εστιάζουμε μόνο στη θεμελιώδη πραγματικότητα της ελευθερίας, την φυσική στέρηση. Τι πηγαίνει όμως στραβά και τελικά σε πολλές μορφές της  καταλήγει θολό όραμα ή ψευδαίσθηση ή οφθαλμαπάτη;

 Η  δυσκολία είναι η στενότητα της συνείδησης. 

Η στενότητα που επιβάλει η κοινωνική ζωή με τον ταχύρυθμο χαρακτήρα της και τις απαιτήσεις που γιγαντώνονται συνεχώς. 

Μας νανουρίζει σε μια κατάσταση νόμιμης νύστας, σα να είμαστε μισοαναίσθητοι, ώστε δεν προσπαθούμε ποτέ να τεντώσουμε τις δυνάμεις μας ως τα όρια μας. 

Το αποτέλεσμα είναι να μην ανακαλύπτουμε ποτέ τα όρια αλλά και να μην συνειδητοποιούμε τον περιορισμένο χώρο , που έχουμε εγκλωβιστεί. 

Θανάσης Πάνου

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΡΙΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

Ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας που ευαγγελίστηκε  από τα πρώτα χρόνια η καπιταλιστική  άνοιξη εξίσωσε με δολώματα μαζικής κατανάλωσης ανθρώπους και ποντίκια…απλά τα βασιλικά ποντίκια χορτάτα πάντα είχαν την πολυτέλεια να αναμένουν τα μικρά ποντίκια να πέσουν στην παγίδα. Απλά και σταράτα…γεμάτοι δολώματα είμαστε… εθνικιστικά, ταξικά, αθλητικά, φιλανθρωπικά, πολιτιστικά…μπορείς φυσικά να προσθέσεις και άλλα και εσύ …δύσκολο είναι να αφαιρέσεις αν Μίκυ Μάους, το παιδί του Ντίσνεϊ δεν έχεις γίνει…

…

Και ο ποιητής; ποντικός πανεπιστήμονας της ερωτικής μορφής; Ίσως την παγκόσμια μέρα της ποίησης μπορέσει να επαναπροσδιορίσει μέσα από τις νευρωτικές εμμονές της ανεκπλήρωτης ηδονής, το ψυχικό ραντάρ  της κοινωνικής ευαισθησίας, το ανθρωπιστικό περιεχόμενο του γενοτύπου της φυλής του. O ποιητής -όχι ο γράφων ποιήματα-ο ποιητής αυτός που έχει πρώτος απορρίψει τον εαυτό του και χαστουκίζει ανελλιπώς το εγώ του για να αιματώσει τον εγκέφαλο. Ακόμη και ο πιστότερος αναγνώστης του, αυτή την εορταστική μέρα πρέπει να τον χαστουκίζει και αυτός συνέχεια. Να μην τον γλύφει, απλά να του κλείσει πονηρά το μάτι και να του ψελλίζει ερωτικά: «θα χαρώ πολύ όταν τελειώσει και  αυτό το μονόφθαλμο ποίημα σας» ή: « η όρασή σας είναι ελλιπής και γιαυτό σας δικαιολογώ και αναμένω υπομονετικά το μέγα ποίημα σας, την επόμενη εορταστική μέρα της ποίησης» ή ο πιο φανατικός  που πιστεύει στην περιγραφή των τοπίων της ψυχής που αναμένει να προσφέρετε : «Δώσε μου έστω σήμερα εικόνες από άχρονες εποχές και Κορσικανός ληστής γίνε ποιητή μου ή κοίταξε μέσα μου με τη ματιά ενός μικρού πουλιού και την ερωτική δύναμη του ταύρου, κόψε την ανάσα μου, ξεχείλισε ηδονή» ή εν χορώ όλοι μαζί: «μια κρυφή εκσπερμάτωση αναμένουμε,  πλατωνική φυσικά, δια του λόγου σου την ευδαιμονία» Άλλωστε με αγωνία αναμένει αυτή τη μέρα και το εκδοτικό κατεστημένο που ως ερωμένη κολοδακτυλιάζει κάτω από το συμβόλαιο, αλλά …ok…γλυκά και μαλακά με το μικρό δαχτυλάκι, χαρά και γιορτή άλλωστε είναι …

…

ΑΘ. ΖΗΝΩΝ

video

ΤΟ ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ «ΕUROPE»

Το υποβρύχιο πάντα στα όνειρα μου ήταν ένας δράκος θαλάσσης. 

Όταν καταϊδρωμένος ονειρευόμουνπνιγμούς και καταδύσεις στα προβλήματα το υποβρύχιο ποτέ δεν ήρθε απρόσκοπτα βοήθεια να προσφέρει αν και ακόμα το όνομα του σε μένα το οφείλει. Απλά δίπλα μου ακολουθούσε την κατάδυσή μου , καταγραφέας ψυχρός της έντασης στο πρόσωπό μου. Και όσο βυθιζόμουν και όσο τα πνευμόνια υπόφεραν, αυτό, ψάρι σιδερένιο, ένας πονηρός καρχαρίας μόνιμα ήτανε με το όνομα «Europe» που μέτραγε σαρδόνια τις φυσαλίδες οξυγόνου μου. 

Κι όσο και αν έλπιζα στη συμπόνια των πολεμιστών που το κατοικούσαν στον ίδιο χώρο της Ευρώπης που εγώ γέννησα, κι όσο και αν απέλπιδα του έδειχνα ότι αν και μεσογειακό ψάρι δεν είμαι, ότι λατρεύω το νερό αλλά ψαριού ανάσα δεν έχω, αυτό απλά ατάραχα παρακολουθούσε. Και σε κάθε όνειρο, πριν την τελική ανάσα, πριν τον πνιγμό στου Ποσειδωνα το υγρό κρεβάτι, καταγραφέας έστεκε ψυχρός τις αντοχές μου να μετράει. 

Πρέπει να το πάρω απόφαση και εγώ μετά από τόσα χρόνια μοναχικών πνιγμών, 

πως σωσίβια δεν υπάρχουν πουθενά και λέπια και γοργόνας ουρά ας βγάλω

 ή να το γράψω μόνιμα στου μπουρλοτιέρη Κανάρη του πάππου μου

 τα αρχέγονα αρχίδια της φυλής μου …

Και η Ευρώπη… 

άρτος περισυλλογής 

στου ναού τον προαύλιο χώρο

 και στο απλωμένο χέρι της

 μελανιασμένη μπαγιάτικη η ανθρωπιά,

 γυμνός επαίτης ενός πολιτισμού 

που σάπια τα κλωνάρια του απλώνει

 να κρύψει των αποδημητικών

 τις νεκροφωλιές.

video

Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΙΣΤΟΛΕΡΟ

Το φυσικό βασίλειο όπως διαθέτει εκατομμύρια είδη οργανισμών  έτσι διαθέτει και μεγάλη ποικιλία από μαλάκες. Στο πάνθεον των αρχιμαλάκων είναι αναμφίβολα οι οπλοφορούντες μαλάκες. Η έννοια δηλαδή  οπλοφορώ και ο ορισμός του μαλάκα είναι συνώνυμες. Η ζωή για το μόνιμο κάτοχό του όπλου, είναι μια φούσκα αέρα με υπόνοιες οξυγόνου, που σέρνει μέσα της το τίποτα.  Όταν χώνει ο μαλακας το δάχτυλό του στη σκανδάλη δεν αφαιρεί απλά το ελάχιστο οξυγόνο της ζωής, αλλά με το κάθε Μπαμ, έχει την ψευδαίσθηση της γρήγορης και εύκολης εκσπερμάτωσης, μιας και ως γνωστόν ο κάθε μαλάκας μόνο εκεί με το μυαλό του στοχεύει. Με την ποσοτική λογική όμως δεν φτάνει ποτέ στην κορύφωση και γιαυτό συνεχίζει τα Μπαμ προς κάθε κατεύθυνση ώσπου να συναντηθεί με  άλλο μαλάκα. Αυτό ίσως δεν είναι το μέγιστο κακό, μιας και η μαλακία είναι αναφαίρετο δικαίωμα του. Το κακό όμως είναι πως υπάρχουν ένα σωρό ανέραστοι μαλάκες πιστολέρο στον κόσμο που ανεγκέφαλα σκουριάζουν μαζί με τα πιστόλια τους. Και φυσικά ο συνδυασμός αυτός, μαλάκα, ανεκπλήρωτης ηδονής συν όπλο, αποδείχτηκε μαλακία ιδεώδης  στην εξέλιξη της βρώμικης ανθρώπινης πορείας που χοντροκέφαλα συνεχίζει τις μαλακίες της. 

Το πιστόλι ως δημοφιλές παγκόσμιο προϊόν έχει αναρίθμητους πελάτες και προσελκύει όλων των ειδών τους ανέραστους μαλάκες. Έτσι και σε αυτό τον τομέα βλέπουμε πιστολέρο που δεν οπλοφορούν για το δίκιο, αλλά μαλάκες εις το τετράγωνο που πυροβολούν για ηδονή και παιχνίδι. Παίζουν δηλαδή συνεχώς με το πουλί τους που και αυτό δεν είναι μεμπτό, φτάνει τα σκάγια να πέφτουν επάνω τους. Μερικοί μάλιστα γραβατώμενοι εκ γενετής αρχιμαλάκες, επιμένουν ότι χωρίς όπλα δεν μπορεί να διαφυλαχτεί η παγκόσμια ειρήνη. Πολεμούν δηλαδή για την ειρήνη που αυτό σημαίνει ότι γαμούν υπέρ την παρθενίας. Βλέποντας την έλλειψη του έρωτα και όλη αυτή τη μαλακία σε όλο τον πλανητικό χωριό, δεν τρέφω πια ψευδαισθήσεις ότι τα όπλα και οι μαλάκες χειριστές τους θα μειωθούν. Από το μίσος του πολέμου να ελπίζουμε σε ειρήνη, είναι σαν να ελπίζουμε ότι από το κρασί θα φτιάξουμε σταφύλι. Ότι με τον συνεχή αυνανισμό κατά μόνας θα γεννηθούν παιδιά.  

O πονηρός μαλάκας πάντως δεν χρειάζεται όπλο. Η μαλακία του και μόνο αρκεί. Γιαυτό και οι πολιτικοί δεν κρατούν ποτέ όπλο. Φροντίζουν απλά για τα πολεμοφόδια και το λάδι στη φωτιά.

 Τα σπερματοζωάρια τους ως στείρες σφαίρες σέρνουν θάνατο και γιαυτό οι μαλάκες στην ουσία λατρεύουν την έρημο που με ανοιχτό πεδίο έχει εύκολο στόχο. Τα αγνά όμως –και τα νταυραντωμένα και τα αδύνατα-σπερματοζωάρια ακόμα και ενός υγειούς μαλάκα, με πυγμή διασχίζουν καλπάζοντας, άτια επιβήτορες περήφανοι, ποθητούς ολάνθιστους κήπους για να φτάσουν στην πηγή και να χαμογελάσουν ζωή. Και ας είναι μύχια φαντασίωση ή και ασκητική ονείρωξη, κακό δεν έχουν μέσα τους. Και φυσικά δεν μιλώ για τα άλλα παιδιά που πολεμάνε με όπλα για τα κλεμμένα ιδανικά. Γιατί το όπλο ως κυνηγητικό πέος ανάλογα με την χρήση παλεύει για την ζωή ή καταλήγει στα σκατά.

«Ιερατεία» Θ. Πάνου

video

Προϊούσης δε της συναλλαγής 

προήγετο ήχος μέγας

και φωνή εκ του Μέγα ανεώχθη

τίκτουσα χρυσοποίκιλτα Ιερατεία,

ιδιαιτέρως

εύφλεκτους κήρυκες επιθυμιών

μετά γονυκλισιών και εξομολογήσεων, 

καραβάνια εν τη ερήμω από ρασοφόρους

ευλογούντες 

συλημένα από ευθυμία πρόσωπα

και εγένετο μετ΄αυτού του τρόπου

το σκυφτό ανθρώπινο είδος ,

αγέλαστα όντα

πιστοί οικιστές  νομισματοκοπείων.

…

Ζωγραφική:

 Γιώργος Λαναράς

οπτικοποίηση-artwork:

Θανάσης Πάνου

…

ΤΟ ΠΙΟ ΑΣΧΗΜΟ ΒΑΡΟΣ

Κάποτε ένα άλογο - παιδί που ζούσε ελεύθερο σε μια κοιλάδα μακριά από ανθρώπους-τους έβλεπε μόνο από μακριά κρυμμένους να το φωτογραφίζουν- ρώτησε τον πατέρα του :

-Πατέρα γιατί βλέπω κάθε βράδυ στον ύπνο μου όλο και πιο έντονα ένα μεγάλο βάρος να με πλακώνει;

-Μεγαλώνεις παιδί μου, μεγαλώνεις. Και άλλοι στην ηλικία σου βλέπανε το ίδιο βάρος να τους πλακώνει.

-Μα πατέρα, κάθε βράδυ το βάρος γίνεται και πιο αβάστακτο. Θα έρθει μια μέρα φοβάμαι, που δεν θα μπορώ να σηκωθώ.

Τα χρόνια πέρναγαν και το βάρος αυτό επέμενε τόσο πολύ να σκαρφαλώνει στη πλάτη του ώσπου τελικά πήρε σάρκα και οστά του φόρεσε μια σέλα και έγινε άνθρωπος καβαλάρης.

Από τότε έχασε την κοιλάδα του  άρχισε να οργώνει, να τρέχει σε μάχες, σε ιπποδρόμους, να κουβαλά στη πλάτη του σιδερένιες πανοπλίες και ως επιβήτορας επιλεκτικά να ζευγαρώνει. 

Έγινε από ένα ζώο ελεύθερο και περήφανο, που χαρμόσυνα κάλπαζε με αρμονία και χάρη. ζώο πεταλωμένο και με σέλα στη πλάτη πλουμιστή που ο άνθρωπος με χαλινάρια διαφεντεύει.

 Από άνεμος και αστραπή μέσα στη φύση έγινε όπως ένα δυσκίνητο ντουβάρι μόνο και μόνο για  τη μεταφορά του αμαξηλάτη τα εγωιστικά τα θέλω.

Από Κένταυρος περήφανος έγινε άλογο αίφνης τόσο κοντό με πεταλωμένα  πόδια που σαν τον Σίσυφο  ανηφορίζει μόνιμα σε όλες τις ανθρώπινες τις αυταπάτες. Παρολαυτά άλλο κανένα ον δεν αγάπησε ανιδιοτελώς τόσο το βάρος του.

 Ο Βουκεφάλας και ο Πόδαγρος είναι φωτεινά παραδείγματα της ανιδιοτελούς αγάπης για τον άνθρωπο ιππέα.   

                                                                                                                  

Γι αυτό ο άνθρωπος είναι το πιο άσχημο βάρος πάνω στη γη, στη φύση και όλων των αδέσποτων όντων βάρος αυταρχικό που την ελευθερία τους φθονεί, θρασύς ψεύτης μέσα σε καλογυαλισμένη πανοπλία ιππότη που τάχα μάχεται για δίκαια και ιδανικά. 

video